Het is vroeg in de ochtend. 
De zon komt  voorzichtig boven de horizon uit.

Een nevel van mist hangt boven de velden.
Het is alsof de aarde haar dromen nog even vasthoudt.

Een vogel zingt, niet om gehoord te worden.
Maar omdat zingen in zijn natuur zit.

Bladeren fluisteren zacht tegen de wind.
Elke fluistering een ander verhaal.
Een verhaal dat alleen een oplettende luisteraar hoort.

Hier, tussen adem en stilte, vind ik de natuur.
Puur en ongedwongen.
Zoals het behoort te zijn.