Ik lijk het kwijt te zijn, mijn inspiratie om te schrijven.
In mei dit jaar nog een onuitputtelijke bron waar ik alles uithaalde.
En nu, leeg.
Heeft het iets te maken met het feit dat ik het alcoholgebruik heb stopgezet?
Hebben mijn gedachten en mijmeringen niet meer de vrijheid om te dwalen, nu de roes weg is?
Ik durf het niet te zeggen.
Dit stuk is het eerste waarbij mijn woorden de weg weer naar het verhaal weten te vinden.
Nu, op mijn roadtrip naar Italië, waar ik op het terras van het onderkomen, de woorden weer voel stromen.
In de warmte van de zon, in de nabijheid van hagedissen en gekko’s, die voortdurend te zien zijn.
Zich ook opwarmen aan de zon.
Een klok in een kerk luidt het halve uur in, het is half twaalf en ik zit hier goed.
Goed omdat het anders is, goed omdat het niet thuis is, goed omdat het vakantie is.
En zo kan ik nog even doorgaan, maar het is zoals het nu is.
Het is goed.
“Misschien was de inspiratie nooit weg, maar wachtte ze tot ik hier zat.”
In stilte gevangen 