---

Er is een lange tijd geweest waarin ik vooral leefde vanuit de vraag hoe anderen zouden reageren.
Ik hield me in, paste me aan, zei ja terwijl alles in mij nee zei.
En langzaam verloor ik mezelf in dat stille aanpassen.

Maar sinds ik bijna vijftien weken zonder alcohol ben, merk ik dat er ruimte ontstaat.
De ruis is weg.
De automatische reflex om me klein te maken wordt zachter.
En beetje bij beetje komt de echte Tim tevoorschijn, degene die anders kijkt, anders voelt en anders vertelt.

Ik begin te begrijpen dat mijn gevoeligheid geen nadeel is, maar mijn manier van kijken.
Dat ik foto’s maak van ogenschijnlijk gewone dingen omdat ze mij raken, niet omdat iemand anders ze bijzonder moet vinden.
Dat mijn blik misschien afwijkt, maar dat juist dáár mijn kracht ligt.

Het is tijd om niet langer te leven vanuit de angst om op te vallen,
maar vanuit de rust dat ik mezelf mag zijn.
Misschien begrijpt niet iedereen mijn keuzes of mijn beelden.
Misschien lijk ik soms wat eigenzinnig of sta ik op mijn eigen eiland.
Maar dat eiland is wel van mij, en daarop ben ik eindelijk thuis.

Ik weet waar ik vandaan kom, waar ik nu sta.
En voor het eerst in lange tijd zie ik de richting die bij mij past.

Het is niet te laat.
Het begint juist hier.

---