Het pad van de stilte

Er heerst een bijzondere magie op dagen dat de wolken laag over de Veluwe hangen.
Geen felle zonnestralen, maar een zacht, grijs licht dat de kleuren van het landschap dieper en eerlijker maakt.

Hier, op het vlonderpad van Landgoed Tongeren, lijkt de tijd even stil te staan.
Terwijl de regen zachtjes op de planken tikt en de laatste druppels aan de kale takken blijven hangen, wijst het kronkelende pad me de weg.
Het is een uitnodiging om langzamer te gaan, diep in te ademen en simpelweg te zijn waar ik ben.

De natuur heeft geen filter nodig wanneer ze haar eigen, verstilde verhaal vertelt.

Dit is niet fijn.


Overspannen, overprikkeld, burn-out,
om het maar een naam te geven.
Feit is wel, dit heb ik niet eerder gevoeld,
zo heftig en zo intens.
Mentaal zit ik in een achtbaan,
ook lichamelijk, dit is niet goed.
De onrust, paniek, opbouwende spanning.
Ik voel me opgejaagd.

Overheersende gevoelens,
van controle willen houden.
Angst en onzekerheid regeren in mijn hoofd.
Het blijven zoeken, internet leegtrekken.
Op zoek naar rust, naar een antwoord, dit wil ik niet.

Zo verantwoordelijk als ik ben,
moet ik dit ook oplossen.
Terwijl er in eerste instantie,
alleen maar acceptatie nodig is.
De rest volgt later.

Rust nemen en rust houden is me gezegd.
Dat lijkt eenvoudig,
maar voor mij bijna onmogelijk.
Want ik lijk aan de buitenkant rustig,
echter, binnen woedt de storm door.
Gevoed door mijn gedachten.

Dit is niet fijn.