Dit is niet het Fuerteventura van lava en leegte alleen.
Tussen de glooiende heuvels verschijnt een groene gloed, subtiel maar onmiskenbaar.
Een eiland dat meer lagen heeft dan je op het eerste gezicht verwacht.
Een ander gezicht van Fuerteventura
Auteur: Tim van't Hoenderdaal
📸 Vastleggen wat mijn aandacht trekt en vasthoudt. Niet in scène gezet, maar gewoon zoals het is. En verder, schrijven wandelen, fietsen, lezen, muziek, reizen. 🌿
Stilte op drie tenen
Aan de rand van de branding, waar elke golf het strand herschrijft, staat de drieteenstrandloper.
Een vogel van beweging, vastgelegd in een moment van stilstand.
De drieteenstrandloper (Calidris alba) is een typische bewoner van open kusten. Hij mist de achterteen die veel andere steltlopers hebben, een aanpassing aan het leven op nat, vlak zand. Zijn korte poten en compacte lichaam maken hem uitzonderlijk wendbaar in de smalle zone waar zee en land elkaar voortdurend afwisselen.
Hier, aan de kust van Corralejo op Fuerteventura, foerageert hij op wat de zee prijsgeeft: kleine kreeftachtigen, wormen en insectenlarven die bij elke terugtrekkende golf even bereikbaar zijn. Zijn gedrag is precies afgestemd op het ritme van het water, een lopen, stoppen, kijken, pikken, eindeloos herhaald.
Op deze foto lijkt hij losgezongen van die dynamiek.
Het lichaam stil, de blik geconcentreerd.
Alsof hij niet jaagt, maar meet.
Wetenschappelijk gezien is dit een overwinteraar, een vogel die duizenden kilometers aflegt tussen Arctische broedgebieden en zuidelijke kusten. Maar in dit ene moment is hij geen reiziger, geen schakel in een migratie systeem. Hij is alleen dit, een aanwezigheid in het nu.
De zee beweegt.
Het wier verschuift.
Hij blijft.
Misschien schuilt juist daarin zijn kracht en zijn schoonheid,
volledig aangepast aan verandering,
maar nooit gehaast.
In stilte gevangen,
precies waar hij hoort te zijn.
Het nieuwe jaar
Het nieuwe jaar is begonnen.
2025 ligt achter me,
2026 heet me welkom.
Het was een rustige oudejaarsavond.
Televisie gekeken,
om de tijd sneller te laten gaan.
Waar heb ik naar zitten kijken?
Het was een toneelstuk.
Hoofdpersonen zijn bekende mensen,
het stuk ging over bekende mensen.
Bekende mensen die een spelletje spelen
en ondertussen de hoogtepunten doornemen.
Nogmaals:
waar heb ik naar zitten kijken?
Toneelspelers die hun best doen,
hun best doen om in hun rol te blijven.
Niet te negatief hoor,
dat willen de mensen niet zien.
Als er al een traan is,
dan is het om heel even stil te staan bij een gemis.
Maar daarna: direct weer door.
Ik weet het heus wel,
het ligt grotendeels aan mij.
Ik zit te veel in mijn hoofd,
te veel in gedachten.
Relativeren, maar niet te veel.
Datzelfde geldt voor bagatelliseren.
Veel denken is niet goed,
niet voor mij.
Het geeft me onrust.
Maar het voelt zo bekend.
Mijn ziel is somber.
Dat was het al.
Dat is het nog steeds.
En dat wil ik bekijken.
Hoe kan ik dat ombuigen?
Hoe kan ik toneelspeler worden
van het stuk dat leven heet?
Meer naar buiten,
iets minder naar binnen.
Ik kijk uit het raam.
Nieuwjaarsdag is vooral
veel wind en soms erg nat,
met af en toe een lichtere plek.
Misschien is dat het ook wel.
Om door alles heen
toch het licht te blijven zien.
Dat is voor iedereen anders.
Voor mij is het:
rust, vrijheid en eenvoud.
Misschien hoeft het leven geen toneelstuk te zijn.
En ik geen speler.
Misschien mag ik af en toe gewoon
even naast het podium staan,
ademhalen,
en kijken waar het licht vandaan komt.
Het einde van een bewogen jaar, 2025
Waarom bewogen?
Om meerdere redenen.
Onder andere het afscheid moeten nemen van Nouscha, onze lapjespoes.
Een onnodig afscheid.
Als de dierenarts beter naar ons had geluisterd, had er eerder kunnen worden ingegrepen.
Nu hebben we, ondanks alle behandelingen van een andere dierenarts, toch afscheid moeten nemen.
En nog net op tijd hoefden we geen afscheid te nemen van onze andere poes, Epine.
Tijdens onze vakantie in Fuerteventura, kort na het overlijden van Nouscha, werd zij ziek.
We hadden wel iemand die voor haar zorgde, maar konden en wilden dit niet overlaten aan ‘vreemden’.
Zeker niet toen we hoorden dat ze was opgenomen bij de dierenarts en onder intensieve controle stond.
Mijn vrouw is toen vroegtijdig teruggevlogen en ik bleef achter op Fuerteventura.
Een hele vreemde gewaarwording, zo van elkaar gescheiden over een grote afstand.
Dankzij de zorg van de dierenarts en de aanwezigheid van mijn vrouw krabbelde Epine weer op.
Nu, bijna een jaar later, gaat het nog steeds goed met haar en verwachten we geen problemen met haar tijdens onze afwezigheid in januari.
De vakanties die daarop volgden, Epe, Borger en nog een keer Epe, brachten niet de rust waar we zo naar verlangden.
We besloten de vakanties en uitstapjes daarom even on hold te zetten.
In juni kwam ik er bij toeval achter dat mijn bloeddruk veel te hoog was.
Direct liet ik bloedonderzoek doen.
Daaruit bleek dat mijn ‘slechte’ cholesterol iets te hoog was, maar vooral dat mijn triglyceriden veel te hoog waren.
De oorzaak was mij wel bekend.
Een te lange periode, lees veertig jaar, waarin ik vrijwel iedere avond alcohol dronk, begon zijn tol te eisen.
Ik paste direct mijn eetgewoonten aan, al at ik niet echt slecht.
Maar pas op 25 augustus liet ik de alcohol volledig staan.
In oktober liet ik opnieuw mijn bloed controleren en de waarden bleken fors gedaald, sommige zelfs onder het minimum.
Vooral de triglyceriden waren sterk gedaald.
Voor mij was dit de bevestiging dat vooral de alcohol hiervoor verantwoordelijk was.
Dat sterkte mij alleen maar om geen alcohol meer te drinken.
En eerlijk is eerlijk, dat viel mee.
Tot op heden heb ik nog geen druppel gehad.
Toch is het niet zozeer het gemis van alcohol waar ik het meeste last van heb.
Het is vooral de leegte die ontstaat en de zoektocht naar wie ik nu werkelijk ben zonder alcohol.
De ontdekkingen die ik daarin deed waren soms verrassend, herkenbaar, beangstigend en leerzaam.
Ook hebben we onze roadtrip mogen maken, onze eerste echte vakantie sinds het voorjaar.
Met de auto doorkruisten we verschillende landen, waaronder België, Luxemburg, Frankrijk, Italië en Duitsland.
Mijn eerste volledig alcoholvrije vakantie.
En het was goed.
Het was mooi.
Het was rustig.
Precies wat we op dat moment nodig hadden.
Begin december een onverwachte wending, net nu alles in wat rustiger vaarwater leek te komen.
Onze jongste zoon, van midden twintig, is weer thuis komen wonen.
Ik heb daar eerder al over geschreven op dit blog, dus ik ga daar hier verder niet op in.
En dan een prachtig geschenk: ons vijfde kleinkind en tweede kleindochter is geboren.
Wat een dankbaarheid om weer nieuw leven te mogen ontvangen.
Gisteren, 28 december, zijn we naar haar toe gegaan.
Wat een prachtig, en vooral stil meisje.
Zo breidt onze familie zich steeds verder uit en kunnen we vooruitkijken naar een gezonde en stabiele situatie voor ons allemaal.
Natuurlijk zijn er periodes waarin het minder gaat en het allemaal wat zwaarder voelt.
Maar met hulp en de aanwezigheid van elkaar weten we er steeds weer doorheen te komen.
Dat is kostbaar.
Daar moeten we zuinig op zijn.
Daar mogen we, zo aan het einde van een jaar, bewust bij stilstaan.
En ik mag ook niet onbenoemd laten, het behalen van het rijbewijs van mijn dochter. Na, wat ik best wel een lange en moeilijke weg mag noemen, heeft ze het uiteindelijk binnengehaald. Wat een opluchting en wat ontzettend fijn was dat moment.
En nu, alles even op hold en gewoon even niets.
Geen alcohol, en ook geen actieve persoonlijke ontwikkeling.
Even pas op de plaats.
Straks, na onze vakantie naar Fuerteventura, ga ik weer verder.
Want ik ben nog niet uitgeleerd, niet over mezelf, maar ook op andere gebieden valt nog veel winst te behalen.
Misschien is dat wel het grootste gewin van deze situatie, dat ik zonder alcohol weer heb leren kijken naar wat écht belangrijk is.
Het is nu oudjaarsavond en het is rustig bij ons thuis.
De kinderen hebben ieder hun eigen ritueel om afscheid te nemen van het jaar.
Wij doen het dit jaar met z’n tweetjes.
Niets overdreven, gewoon in alle rust en in elkaars bijzijn het oude jaar afsluiten en het nieuwe jaar verwelkomen.
Ik kijk terug op een bewogen jaar.
Een jaar waarin niet alles mooier werd, maar wel eerlijker.
Waarin verlies en winst soms dichter bij elkaar lagen dan gedacht.
Het nieuwe jaar stap ik binnen zonder voornemens, zonder haast.
Alleen met de intentie om te blijven kijken naar wat er werkelijk toe doet.
Eerst is er rust.
Zon, wind, afstand.
Fuerteventura.
Een plek om even niets te hoeven en toch alles te voelen.
Ik wens iedereen een zachte jaarwisseling en een nieuw jaar vol gezondheid, vertrouwen en verbondenheid.
Maak er wat moois van, op jouw manier, in jouw tempo.
De tijd gaat echt snel
Nog geen vier maanden geleden zaten we aan tafel, gebogen over kaarten en routes, kijkend naar de weg die ons richting Italië zou brengen.
Onze roadtrip voerde ons via België, Luxemburg en Frankrijk naar Italië, om daarna via Frankrijk en Duitsland weer terug te keren naar Nederland.
De bestemming was aanvankelijk nog vaag, maar langzaam tekende zich aan de horizon een richting af.
Genua, de grote kuststad, werd ons keerpunt.
En nu, de kerstdagen achter ons, oud en nieuw nog net voor de deur, maken we ons klaar voor de volgende reis.
Een bestemming die aan het begin van dit jaar al vastlag.
We verlangden opnieuw naar de warmte, naar de natuur met haar eindeloze vulkanische landschappen, de ruige zee en de soms verlaten stranden van dit Canarische eiland.
Fuerteventura.
Onze eerste kennismaking, die eerder dit jaar abrupt werd onderbroken.
Daarover later meer.
Nog even, en we vertrekken weer.
Het nieuwe jaar is dan net begonnen.
Op zondag 4 januari vliegen we vroeg in de ochtend, zodat een groot deel van de dag nog open voor ons ligt.
En net als vorig jaar lijken ook nu de weergoden ons goedgezind.
Hier in Nederland én op Fuerteventura.
Geen problemen bij vertrek, en bij aankomst een aangename 22 graden, zon, met een zachte bries.
Zodra we de huurauto hebben opgehaald, gaan we op pad, heel rustig aan.
Langs enkele bezienswaardigheden, zodat we niet te vroeg bij het appartement arriveren.
Het genieten kan beginnen.
En een moment van dankbaarheid is dan op zijn plaats.
Licht in donkere dagen
December 2025, de feestdagen staan weer voor de deur, niet dat ik daar veel mee heb.
Sowieso niet met de feestdagen waarbij oud en nieuw eigenlijk wel de ergste is.
Maar daarover een andere keer.
Ik kijk naar buiten, het is pikdonker, met recht de donkere dagen.
En toch is er voldoende licht te zien.
Licht in de vorm van kerstverlichting.
Links is het “bushokje” zoals ik dat gekscherend noem, op de een of andere kunstzinnige manier versierd.
Het “bushokje” staat bij de buren links achter in de tuin en is gehuld met lukraak geplaatste lichtslingers.
Dat ze warm licht hebben gebruikt pleit in hun voordeel.
Grenzend aan mijn achtertuin is over de schutting, alsmede het schuurtje en daarna nog een stuk schutting, een lichtslang gedrapeerd.
De keuze van lichtblauw in deze tijd zegt genoeg over de fantasie en creativiteit van de bewoners.
Dan heel in de verte, in een andere straat glinsteren de lampjes in de voortuinen.
Door de struiken en bomen, die nu zonder blad zijn en waarvan de takken bewegen in de wind, lijkt het alsof ze knipperen.
In dezelfde straat daarboven tegen twee ramen van een dakkapel, zijn rood verlichte kerstbomen gezet, met daartussen een nietszeggende vorm die een fel wit licht geeft.
Het is een beetje dezelfde kleur en felheid als die in de koplampen van de auto’s tegenwoordig.
Het moet de bestuurder een beter zicht geven, echter voor de overige weggebruikers is het een bron van irritatie en ontneemt al het zicht.
Dat dus, ik pak even mijn verrekijker erbij.
Nee, niet om te gluren, nou ja, misschien stiekem een beetje, maar meer om te kijken naar een dakkapel. Zie ik het nu echt wel goed?
Ik kan er echter niets meer van maken dan mijn eerste bevinding.
Ze zullen bewust zo gekozen en geplaatst zijn, mij ontgaat een beetje de toegevoegde waarde hiervan.
Maar goed, dat zegt meer over mij dan over een ander.
Ik heb nu eenmaal niets met de feestdagen.
Vind het een hoop gedoe op niets af en kan daar geen plezier aan beleven.
Maar misschien is het ook wel een beetje het misgunnen.
Als ik er geen plezier aan beleef, waarom een ander dan wel.
Het is een gedachte waar ik mezelf op betrap.
Ik leg mijn verrekijker weg en bedenk, misschien is het ook allemaal wel goed zo.
Een beetje verlichting in deze donkere dagen en daarmee bedoel ik zowel het fysieke als het innerlijke aspect.
Hele fijne feestdagen, wees zacht en begripvol naar elkaar.
Een beetje kleur
Ik wandel regelmatig bij de natuurbegraafplaats Geestmerloo bij mij om de hoek.
Zomaar even een klein rondje tussen de nu kale bomen en struiken.
Uitkijkend over het water breng ik even mijn gedachten tot rust, gewoon even lekker om buiten te zijn.
Deze maandagochtend was het grijs, geen straaltje zonneschijn of ook maar iets van verlichting te ontdekken.
Tot ik tussen de struiken door toch nog iets kleurrijks ontdekte.
Een gele gloed in een grijze wereld, als je goed oplet is er altijd wel iets moois te ontdekken.
Wat overblijft wanneer de stilte verdwijnt
Soms verandert er iets in je leven waar je niet om hebt gevraagd.
Niet door een keuze, maar door een verschuiving.
En ineens is de stilte weg.
Niet de stilte van afwezigheid,
maar de stilte die veiligheid werd.
Een ruimte waarin je langzaam begon te landen.
Waarin je adem weer dieper ging,
waarin je even niet hoefde te reageren.
Wanneer die stilte verdwijnt, blijft er iets achter.
Geen paniek, maar wel een zwaarte.
Alsof de rugzak die je droeg ineens weer wordt aangevuld
En dit terwijl hij net iets minder op de voorgrond stond.
Ik merk dat ik het moeilijk vind om hier woorden aan te geven.
Niet omdat ik het niet voel,
maar omdat het gevoel groter is dan ik in woorden kan uitdrukken.
Wat ik wel weet, ik zal verder moeten.
Niet heroïsch, niet moedig.
Maar gewoon verder.
Er zijn momenten waarop ik besef dat dit me iets leert.
Niet over plannen of doelen,
maar over mezelf laten zien.
Niet door uitleg te geven,
maar door keuzes te maken.
Beslissingen nemen die niet zijn ontstaan uit afstemming op anderen.
Maar uit luisteren naar wat van mij is.
Hoe dat er precies uitziet weet ik nog niet, en misschien hoeft dat nu ook nog niet.
Soms probeer ik mijn dagen te vullen.
Met beweging, ideeën, plannen.
Maar als ik eerlijk ben, op het hardlopen na, voelt veel leeg.
Alsof mijn binnenwereld niet meer in contact staat met mijn buitenwereld.
En toch, is dat geen leegte, het is een tussenruimte.
Ik weet nog niet hoe ik verder wil. Of wat ik verder wil.
En misschien is dat voorlopig het enige eerlijke antwoord.
Niet weten is soms geen gebrek aan richting, maar het bewijs dat je niet langer op de automatische piloot leeft.
En misschien is dat wat er overblijft
wanneer de stilte verdwijnt.
De noodzaak om opnieuw te luisteren, zonder meteen te hoeven weten waar het naartoe gaat.
Grenzen en eigen plek
We leren onze kinderen grenzen aan te geven, maar vergeten soms dat we die zelf ook hebben.
Dit stuk gaat over ruimte, ouderschap en wat er gebeurt wanneer het leven ineens weer binnenstapt.
Het is zondagmiddag als ik bij mijn moeder op de koffie ben en ik wordt gebeld door mijn vrouw.
Onze zoon van midden twintig komt weer thuiswonen, zijn relatie heeft meer ruimte nodig.
Alleen… het raakt natuurlijk wel mijn ruimte, en dat merkte ik meteen.
Begrijp me niet verkeerd, als één van mijn kinderen hulp nodig heeft in welke vorm dan ook, dan ben ik daar.
Dat heb ik altijd gedaan, voor dat ze uit huis gingen, en ook daarna, ouders ben je voor het leven.
Maar dat betekent niet dat mijn gevoel er niet mag zijn.
Mijn vrouw en ik wonen nu bijna twee jaar alleen, al onze kinderen zijn uitgevlogen zoals dat heet.
En in die twee jaar is er een stilte ontstaan, een rust waar vooral ik naar uit heb gekeken.
Mijn dochter komt nog regelmatig ’s avonds mee eten en dat is prima.
Maar de avonden waren weer van ons.
En ik weet ook wel, toen ze thuis woonden leefden ze meer op hun kamers.
Maar toch, het is significant anders.
Nergens rekening mee te houden, je eigen ding doen, grenzen hoeven niet meer te worden aangegeven.
Mijn plek was ook echt mijn plek.
Als we buiten de deur wilden eten, dan was er niemand anders om rekening mee te houden dan de kat.
Dus ja, als er een volwassen zoon, om wat voor goede reden dan ook, weer thuis komt wonen.
Dan mag ik daar zelf toch ook een gevoel bij hebben?
We hebben overigens wel lekker gesport met z’n tweeën.
Allebei om eigen redenen, maar vooral ook om even niet te hoeven denken 😉
Over opnieuw beginnen, zonder mijzelf kwijt te raken.
Er is een lange tijd geweest waarin ik vooral leefde vanuit de vraag hoe anderen zouden reageren.
Ik hield me in, paste me aan, zei ja terwijl alles in mij nee zei.
En langzaam verloor ik mezelf in dat stille aanpassen.
Maar sinds ik bijna vijftien weken zonder alcohol ben, merk ik dat er ruimte ontstaat.
De ruis is weg.
De automatische reflex om me klein te maken wordt zachter.
En beetje bij beetje komt de echte Tim tevoorschijn, degene die anders kijkt, anders voelt en anders vertelt.
Ik begin te begrijpen dat mijn gevoeligheid geen nadeel is, maar mijn manier van kijken.
Dat ik foto’s maak van ogenschijnlijk gewone dingen omdat ze mij raken, niet omdat iemand anders ze bijzonder moet vinden.
Dat mijn blik misschien afwijkt, maar dat juist dáár mijn kracht ligt.
Het is tijd om niet langer te leven vanuit de angst om op te vallen,
maar vanuit de rust dat ik mezelf mag zijn.
Misschien begrijpt niet iedereen mijn keuzes of mijn beelden.
Misschien lijk ik soms wat eigenzinnig of sta ik op mijn eigen eiland.
Maar dat eiland is wel van mij, en daarop ben ik eindelijk thuis.
Ik weet waar ik vandaan kom, waar ik nu sta.
En voor het eerst in lange tijd zie ik de richting die bij mij past.
Het is niet te laat.
Het begint juist hier.
In stilte gevangen 