Die vraag dwarrelt de laatste weken steeds vaker door mijn hoofd.
Ik zit in mijn veertiende week herstel na decennia van dagelijks drinken, juist nu het beter gaat, ontstaat er ruimte.
En in die ruimte klinkt die ene vraag.

Op 25 augustus 2025 heb ik besloten te stoppen met de alcohol, maar nu echt, net als die voorgaande keren.
Ik ben nu veertien weken verder en het voelt goed, of ik nu echt die knop heb gevonden.
En niet alleen gevonden, maar ook heb omgezet.
Het doet me niet veel, anders dan voorgaande keren toen er wel drang was.
Ik vul mijn avonden nu met een beker warme anijsmelk en één alcoholvrij biertje en dat gaat goed.

Waar ik wel last van heb is de leegte, een leegte die ik vorig jaar ook voelde toen ik 12 weken was gestopt.
Ik wist dat dit gevoel weer zou komen, maar nu was ik er op voorbereid.
Het was echter niet de leegte die ik voelde als onaangenaam, meer het gevoel van “wat nu?”

Lichamelijk ben ik nog steeds in herstel, ik slaap niet goed, als ik slaap dan droom ik veel.
Daarnaast ben ik, met vlagen, overdag ontzettend moe.
Maar ik ga door, wil er echt alles uithalen, maar nu zonder die dagelijkse dosis alcohol.
Sommige zeggen, maar zoveel was het toch niet?
Nee, misschien niet, maar het was wel elke dag en in mijn ogen was dat teveel.

Ik beweeg nu meer, loop twee keer per week 7 km hard, drie keer per week op de e-bike naar het werk wat 180 km in totaal is en twee wandelingen van 7 kilometer per week.
Mijn gewicht ging van 88 kg. naar 74 kg., daar moet ik nu wel alert op blijven.

En toch blijven de gedachten aan “wat nu?” terugkomen.
Niet elke dag, maar vaak genoeg om me bezig te houden.

Misschien deel ik dit om het even kwijt te zijn.
Misschien om iets meer van mezelf te laten zien, waar ik vandaan kom, waar ik nu sta, en welke richting ik voorzichtig zie opdoemen.
Soms is schrijven gewoon even ademhalen, om daarna weer verder te kunnen.
En ooit, dat weet ik bijna zeker, komt het antwoord op de vraag: “wat nu?“