Een winterse maandag, helder licht boven het rimpelende water.
Ik liep het steigerpad op en voelde hoe de stilte zich langzaam opentrok.
Gewoon vastgelegd met mijn smartphone, de vrijheid om te kijken zonder moeten.
Het water blonk, de lucht was blauw als een nieuwe bladzijde.
Het pad voor me liep recht vooruit, alsof het me wilde zeggen dat eenvoud genoeg is.
Soms begint rust niet met iets nieuws,
maar met het durven loslaten van wat te zwaar is geworden.
Dit beeld is een herinnering, geen prestatie.
Een eerste stap in eenvoud.
In stilte gevangen 