Categorie: Gedachten

ASS en dan…

On door Tim van't HoenderdaalinGedachten2 reacties

In de verhalen die ik hier deel, zoek ik vaak naar de kern van wat ik meemaak.
Vandaag deel ik iets heel persoonlijks, mijn diagnose ASS.
Geen label om achter te schuilen, maar een paraplu die alles wat ik voel en doe
eindelijk een logische plek geeft.

En dan toch uiteindelijk de acceptatie.
Ik wist het eigenlijk altijd wel, maar deed er verder niets mee.
Er kwam teveel op me af, teveel om in één keer op te pakken.
Maar nu, na de acceptatie, valt alles op zijn plaats.

Alles valt onder de paraplu van ASS.
Mijn sterke punten worden mijn valkuilen.
Doorzettingskracht, verantwoordelijkheid, het maar niet op willen geven.
Daarnaast het continue scannen, controle drang, onzekerheid,
keuzestress, angst, overgevoeligheid en het pleasen,
om iedereen maar te vriend te houden.

Nu ik alles onder één noemer kan plaatsen,
kan ik het ook gerichter aanpakken.
Niet alles tegelijk, maar stuk voor stuk onder de loep nemen.
Kijken wat ik zelf kan en hulp vragen wanneer dat nodig is.
En ook dat is nieuw voor me, want ik kan toch alles wel zelf?

Wellicht veertig jaar te laat,
maar beter laat dan nooit.
Het accepteren van het feit dat ik ASS heb.
En heel eerlijk gezegd,
hebben we niet allemaal onze eigenaardigheden?
Of beter gezegd, allemaal onze unieke eigenschappen?

Het licht vangen in alle eenvoud, een rustig tafereel vastgelegd zonder de ballast van de oude spiegelreflexcamera.

De ballast voorbij, het gewicht losgelaten

On door Tim van't HoenderdaalinGedachten2 reacties

Jarenlang was fotografie voor mij een zware toewijding.
Mijn schouders droegen niet alleen de camera, maar ook de last van lenzen, tassen en de constante drang naar het perfecte plaatje.
De wereld door een zoeker zien voelde soms als een filter dat me afschermde van het moment zelf.
Het was een prachtig ambacht, maar de complexiteit begon de stilte in mijn leven te overstemmen.

De laatste tijd heb ik een bewuste keuze gemaakt voor eenvoud.
Ik heb ruimte gemaakt voor wat werkelijk telt.
Mijn leven is compacter geworden, en in die compactheid heb ik een nieuwe helderheid gevonden.

De spiegelreflexcamera, eens mijn trouwe metgezel, bleef steeds vaker in de schaduw van de kast staan.
Het gewicht, fysiek in mijn handen en mentaal in mijn hoofd, paste niet langer bij de innerlijke rust die ik nu koester.

De bevrijding van het moment

Toen de Google Pixel 10 Pro mijn nieuwe venster op de wereld werd, veranderde alles.
Het zware glas maakte plaats voor pure intuïtie.
Nu draag ik geen ballast meer met me mee, enkel de mogelijkheid om een vluchtig moment te vangen precies zoals het is.

Dit is geen afscheid van de fotografie, het is thuis komen.
De camera is veranderd, maar de blik en de passie zijn gebleven.
Ik deel mijn verhalen en beelden nog altijd met liefde op mijn website en Instagram, als digitale echo’s van mijn reis door een eenvoudiger leven.
Ik heb de ruis omgeruild voor verstilling.
Met mijn telefoon in mijn zak en mijn ogen open voor de wereld, voel ik me lichter dan ooit.
Fotograferen is niet langer een taak, maar weer een ademhaling geworden.


Het wachten op, het ontbrekende stukje…

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Ik merk dat ik niets meer te vertellen heb.
Opgedroogd, uitgeput, inspiratieloos.
Ik denk dat dit de meeste schrijvers wel eens overkomt.
Echter in mijn geval heeft te maken, denk ik, met mijn alcoholonthouding.
Ik drink nu helemaal geen alcohol meer.

25 augustus 2025 was het laatste, sindsdien niets meer.
Er waren pieken en dalen en wat volgde was een zoektocht.
Een zoektocht naar mezelf.
Want wie ben ik eigenlijk na 40 jaar alcohol te hebben gedronken?
Wat is er nog van mij over?

Alle beslissingen genomen op basis van veiligheid, zekerheid,
confrontatie vermijdend.
Nooit echt voor mezelf gekozen.
Altijd mee gewandeld op het pad van een ander.

En nu, na een half jaar strijd tegen en met mezelf,
heb ik toch het pad even moeten verlaten.
Een afslag genomen om mijn gedachten tot rust te brengen.
In plaats van alcohol nu antidepressiva,
ik weet niet wat uiteindelijk slechter of beter is.

Ik neem het maar zoals het komt.
Nu wachtend op behandeling, er zijn lange wachttijden.
Zal het wachten de moeite waard zijn,
het waard zijn om echt de diepte in te gaan.
Kijken wat er naar boven komt, gevolgd door acceptatie.

Alleen de tijd zal het leren.

.

Dit is niet fijn.

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Overspannen, overprikkeld, burn-out,
om het maar een naam te geven.
Feit is wel, dit heb ik niet eerder gevoeld,
zo heftig en zo intens.
Mentaal zit ik in een achtbaan,
ook lichamelijk, dit is niet goed.
De onrust, paniek, opbouwende spanning.
Ik voel me opgejaagd.

Overheersende gevoelens,
van controle willen houden.
Angst en onzekerheid regeren in mijn hoofd.
Het blijven zoeken, internet leegtrekken.
Op zoek naar rust, naar een antwoord, dit wil ik niet.

Zo verantwoordelijk als ik ben,
moet ik dit ook oplossen.
Terwijl er in eerste instantie,
alleen maar acceptatie nodig is.
De rest volgt later.

Rust nemen en rust houden is me gezegd.
Dat lijkt eenvoudig,
maar voor mij bijna onmogelijk.
Want ik lijk aan de buitenkant rustig,
echter, binnen woedt de storm door.
Gevoed door mijn gedachten.

Dit is niet fijn.

Het nieuwe jaar

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Het nieuwe jaar is begonnen.
2025 ligt achter me,
2026 heet me welkom.

Het was een rustige oudejaarsavond.
Televisie gekeken,
om de tijd sneller te laten gaan.

Waar heb ik naar zitten kijken?
Het was een toneelstuk.
Hoofdpersonen zijn bekende mensen,
het stuk ging over bekende mensen.
Bekende mensen die een spelletje spelen
en ondertussen de hoogtepunten doornemen.

Nogmaals:
waar heb ik naar zitten kijken?
Toneelspelers die hun best doen,
hun best doen om in hun rol te blijven.
Niet te negatief hoor,
dat willen de mensen niet zien.
Als er al een traan is,
dan is het om heel even stil te staan bij een gemis.
Maar daarna: direct weer door.

Ik weet het heus wel,
het ligt grotendeels aan mij.
Ik zit te veel in mijn hoofd,
te veel in gedachten.
Relativeren, maar niet te veel.
Datzelfde geldt voor bagatelliseren.

Veel denken is niet goed,
niet voor mij.
Het geeft me onrust.
Maar het voelt zo bekend.

Mijn ziel is somber.
Dat was het al.
Dat is het nog steeds.

En dat wil ik bekijken.
Hoe kan ik dat ombuigen?
Hoe kan ik toneelspeler worden
van het stuk dat leven heet?
Meer naar buiten,
iets minder naar binnen.

Ik kijk uit het raam.
Nieuwjaarsdag is vooral
veel wind en soms erg nat,
met af en toe een lichtere plek.

Misschien is dat het ook wel.
Om door alles heen
toch het licht te blijven zien.

Dat is voor iedereen anders.
Voor mij is het:
rust, vrijheid en eenvoud.

Misschien hoeft het leven geen toneelstuk te zijn.
En ik geen speler.
Misschien mag ik af en toe gewoon
even naast het podium staan,
ademhalen,
en kijken waar het licht vandaan komt.

Het einde van een bewogen jaar, 2025

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Waarom bewogen?
Om meerdere redenen.

Onder andere het afscheid moeten nemen van Nouscha, onze lapjespoes.
Een onnodig afscheid.
Als de dierenarts beter naar ons had geluisterd, had er eerder kunnen worden ingegrepen.
Nu hebben we, ondanks alle behandelingen van een andere dierenarts, toch afscheid moeten nemen.

En nog net op tijd hoefden we geen afscheid te nemen van onze andere poes, Epine.
Tijdens onze vakantie in Fuerteventura, kort na het overlijden van Nouscha, werd zij ziek.
We hadden wel iemand die voor haar zorgde, maar konden en wilden dit niet overlaten aan ‘vreemden’.
Zeker niet toen we hoorden dat ze was opgenomen bij de dierenarts en onder intensieve controle stond.

Mijn vrouw is toen vroegtijdig teruggevlogen en ik bleef achter op Fuerteventura.
Een hele vreemde gewaarwording, zo van elkaar gescheiden over een grote afstand.
Dankzij de zorg van de dierenarts en de aanwezigheid van mijn vrouw krabbelde Epine weer op.
Nu, bijna een jaar later, gaat het nog steeds goed met haar en verwachten we geen problemen met haar tijdens onze afwezigheid in januari.

De vakanties die daarop volgden, Epe, Borger en nog een keer Epe, brachten niet de rust waar we zo naar verlangden.
We besloten de vakanties en uitstapjes daarom even on hold te zetten.

In juni kwam ik er bij toeval achter dat mijn bloeddruk veel te hoog was.
Direct liet ik bloedonderzoek doen.
Daaruit bleek dat mijn ‘slechte’ cholesterol iets te hoog was, maar vooral dat mijn triglyceriden veel te hoog waren.
De oorzaak was mij wel bekend.
Een te lange periode, lees veertig jaar, waarin ik vrijwel iedere avond alcohol dronk, begon zijn tol te eisen.

Ik paste direct mijn eetgewoonten aan, al at ik niet echt slecht.
Maar pas op 25 augustus liet ik de alcohol volledig staan.
In oktober liet ik opnieuw mijn bloed controleren en de waarden bleken fors gedaald, sommige zelfs onder het minimum.
Vooral de triglyceriden waren sterk gedaald.
Voor mij was dit de bevestiging dat vooral de alcohol hiervoor verantwoordelijk was.

Dat sterkte mij alleen maar om geen alcohol meer te drinken.
En eerlijk is eerlijk, dat viel mee.
Tot op heden heb ik nog geen druppel gehad.
Toch is het niet zozeer het gemis van alcohol waar ik het meeste last van heb.
Het is vooral de leegte die ontstaat en de zoektocht naar wie ik nu werkelijk ben zonder alcohol.
De ontdekkingen die ik daarin deed waren soms verrassend, herkenbaar, beangstigend en leerzaam.

Ook hebben we onze roadtrip mogen maken, onze eerste echte vakantie sinds het voorjaar.
Met de auto doorkruisten we verschillende landen, waaronder België, Luxemburg, Frankrijk, Italië en Duitsland.
Mijn eerste volledig alcoholvrije vakantie.
En het was goed.
Het was mooi.
Het was rustig.
Precies wat we op dat moment nodig hadden.

Begin december een onverwachte wending, net nu alles in wat rustiger vaarwater leek te komen.
Onze jongste zoon, van midden twintig, is weer thuis komen wonen.
Ik heb daar eerder al over geschreven op dit blog, dus ik ga daar hier verder niet op in.

En dan een prachtig geschenk: ons vijfde kleinkind en tweede kleindochter is geboren.
Wat een dankbaarheid om weer nieuw leven te mogen ontvangen.
Gisteren, 28 december, zijn we naar haar toe gegaan.
Wat een prachtig, en vooral stil meisje.

Zo breidt onze familie zich steeds verder uit en kunnen we vooruitkijken naar een gezonde en stabiele situatie voor ons allemaal.
Natuurlijk zijn er periodes waarin het minder gaat en het allemaal wat zwaarder voelt.
Maar met hulp en de aanwezigheid van elkaar weten we er steeds weer doorheen te komen.
Dat is kostbaar.
Daar moeten we zuinig op zijn.
Daar mogen we, zo aan het einde van een jaar, bewust bij stilstaan.

En ik mag ook niet onbenoemd laten, het behalen van het rijbewijs van mijn dochter. Na, wat ik best wel een lange en moeilijke weg mag noemen, heeft ze het uiteindelijk binnengehaald. Wat een opluchting en wat ontzettend fijn was dat moment.


En nu, alles even op hold en gewoon even niets.
Geen alcohol, en ook geen actieve persoonlijke ontwikkeling.
Even pas op de plaats.
Straks, na onze vakantie naar Fuerteventura, ga ik weer verder.
Want ik ben nog niet uitgeleerd, niet over mezelf, maar ook op andere gebieden valt nog veel winst te behalen.
Misschien is dat wel het grootste gewin van deze situatie, dat ik zonder alcohol weer heb leren kijken naar wat écht belangrijk is.

Het is nu oudjaarsavond en het is rustig bij ons thuis.
De kinderen hebben ieder hun eigen ritueel om afscheid te nemen van het jaar.
Wij doen het dit jaar met z’n tweetjes.
Niets overdreven, gewoon in alle rust en in elkaars bijzijn het oude jaar afsluiten en het nieuwe jaar verwelkomen.

Ik kijk terug op een bewogen jaar.
Een jaar waarin niet alles mooier werd, maar wel eerlijker.
Waarin verlies en winst soms dichter bij elkaar lagen dan gedacht.

Het nieuwe jaar stap ik binnen zonder voornemens, zonder haast.
Alleen met de intentie om te blijven kijken naar wat er werkelijk toe doet.

Eerst is er rust.
Zon, wind, afstand.
Fuerteventura.
Een plek om even niets te hoeven en toch alles te voelen.
Ik wens iedereen een zachte jaarwisseling en een nieuw jaar vol gezondheid, vertrouwen en verbondenheid.
Maak er wat moois van, op jouw manier, in jouw tempo.

De tijd gaat echt snel

On door Tim van't HoenderdaalinGedachten2 reacties

Nog geen vier maanden geleden zaten we aan tafel, gebogen over kaarten en routes, kijkend naar de weg die ons richting Italië zou brengen.
Onze roadtrip voerde ons via België, Luxemburg en Frankrijk naar Italië, om daarna via Frankrijk en Duitsland weer terug te keren naar Nederland.
De bestemming was aanvankelijk nog vaag, maar langzaam tekende zich aan de horizon een richting af.
Genua, de grote kuststad, werd ons keerpunt.

En nu, de kerstdagen achter ons, oud en nieuw nog net voor de deur, maken we ons klaar voor de volgende reis.
Een bestemming die aan het begin van dit jaar al vastlag.
We verlangden opnieuw naar de warmte, naar de natuur met haar eindeloze vulkanische landschappen, de ruige zee en de soms verlaten stranden van dit Canarische eiland.

Fuerteventura.
Onze eerste kennismaking, die eerder dit jaar abrupt werd onderbroken.
Daarover later meer.

Nog even, en we vertrekken weer.
Het nieuwe jaar is dan net begonnen.
Op zondag 4 januari vliegen we vroeg in de ochtend, zodat een groot deel van de dag nog open voor ons ligt.

En net als vorig jaar lijken ook nu de weergoden ons goedgezind.
Hier in Nederland én op Fuerteventura.
Geen problemen bij vertrek, en bij aankomst een aangename 22 graden, zon, met een zachte bries.

Zodra we de huurauto hebben opgehaald, gaan we op pad, heel rustig aan.
Langs enkele bezienswaardigheden, zodat we niet te vroeg bij het appartement arriveren.
Het genieten kan beginnen.
En een moment van dankbaarheid is dan op zijn plaats.

Licht in donkere dagen

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

December 2025, de feestdagen staan weer voor de deur, niet dat ik daar veel mee heb.
Sowieso niet met de feestdagen waarbij oud en nieuw eigenlijk wel de ergste is.
Maar daarover een andere keer.

Ik kijk naar buiten, het is pikdonker, met recht de donkere dagen.
En toch is er voldoende licht te zien.
Licht in de vorm van kerstverlichting.

Links is het “bushokje” zoals ik dat gekscherend noem, op de een of andere kunstzinnige manier versierd.
Het “bushokje” staat bij de buren links achter in de tuin en is gehuld met lukraak geplaatste lichtslingers.
Dat ze warm licht hebben gebruikt pleit in hun voordeel.

Grenzend aan mijn achtertuin is over de schutting, alsmede het schuurtje en daarna nog een stuk schutting, een lichtslang gedrapeerd.
De keuze van lichtblauw in deze tijd zegt genoeg over de fantasie en creativiteit van de bewoners.

Dan heel in de verte, in een andere straat glinsteren de lampjes in de voortuinen.
Door de struiken en bomen, die nu zonder blad zijn en waarvan de takken bewegen in de wind, lijkt het alsof ze knipperen.

In dezelfde straat daarboven tegen twee ramen van een dakkapel, zijn rood verlichte kerstbomen gezet, met daartussen een nietszeggende vorm die een fel wit licht geeft.
Het is een beetje dezelfde kleur en felheid als die in de koplampen van de auto’s tegenwoordig.
Het moet de bestuurder een beter zicht geven, echter voor de overige weggebruikers is het een bron van irritatie en ontneemt al het zicht.

Dat dus, ik pak even mijn verrekijker erbij.
Nee, niet om te gluren, nou ja, misschien stiekem een beetje, maar meer om te kijken naar een dakkapel. Zie ik het nu echt wel goed?
Ik kan er echter niets meer van maken dan mijn eerste bevinding.
Ze zullen bewust zo gekozen en geplaatst zijn, mij ontgaat een beetje de toegevoegde waarde hiervan.
Maar goed, dat zegt meer over mij dan over een ander.

Ik heb nu eenmaal niets met de feestdagen.
Vind het een hoop gedoe op niets af en kan daar geen plezier aan beleven.
Maar misschien is het ook wel een beetje het misgunnen.
Als ik er geen plezier aan beleef, waarom een ander dan wel.
Het is een gedachte waar ik mezelf op betrap.

Ik leg mijn verrekijker weg en bedenk, misschien is het ook allemaal wel goed zo.
Een beetje verlichting in deze donkere dagen en daarmee bedoel ik zowel het fysieke als het innerlijke aspect.

Hele fijne feestdagen, wees zacht en begripvol naar elkaar.

Wat overblijft wanneer de stilte verdwijnt

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Soms verandert er iets in je leven waar je niet om hebt gevraagd.
Niet door een keuze, maar door een verschuiving.
En ineens is de stilte weg.

Niet de stilte van afwezigheid,
maar de stilte die veiligheid werd.
Een ruimte waarin je langzaam begon te landen.
Waarin je adem weer dieper ging,
waarin je even niet hoefde te reageren.

Wanneer die stilte verdwijnt, blijft er iets achter.
Geen paniek, maar wel een zwaarte.
Alsof de rugzak die je droeg ineens weer wordt aangevuld
En dit terwijl hij net iets minder op de voorgrond stond.

Ik merk dat ik het moeilijk vind om hier woorden aan te geven.
Niet omdat ik het niet voel,
maar omdat het gevoel groter is dan ik in woorden kan uitdrukken.

Wat ik wel weet, ik zal verder moeten.
Niet heroïsch, niet moedig.
Maar gewoon verder.

Er zijn momenten waarop ik besef dat dit me iets leert.
Niet over plannen of doelen,
maar over mezelf laten zien.
Niet door uitleg te geven,
maar door keuzes te maken.

Beslissingen nemen die niet zijn ontstaan uit afstemming op anderen.
Maar uit luisteren naar wat van mij is.
Hoe dat er precies uitziet weet ik nog niet, en misschien hoeft dat nu ook nog niet.

Soms probeer ik mijn dagen te vullen.
Met beweging, ideeën, plannen.
Maar als ik eerlijk ben, op het hardlopen na, voelt veel leeg.
Alsof mijn binnenwereld niet meer in contact staat met mijn buitenwereld.

En toch, is dat geen leegte, het is een tussenruimte.

Ik weet nog niet hoe ik verder wil.   Of wat ik verder wil.
En misschien is dat voorlopig het enige eerlijke antwoord.

Niet weten is soms geen gebrek aan richting, maar het bewijs dat je niet langer op de automatische piloot leeft.

En misschien is dat wat er overblijft
wanneer de stilte verdwijnt.
De noodzaak om opnieuw te luisteren, zonder meteen te hoeven weten waar het naartoe gaat.

Grenzen en eigen plek

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

We leren onze kinderen grenzen aan te geven, maar vergeten soms dat we die zelf ook hebben.
Dit stuk gaat over ruimte, ouderschap en wat er gebeurt wanneer het leven ineens weer binnenstapt.

Het is zondagmiddag als ik bij mijn moeder op de koffie ben en ik wordt gebeld door mijn vrouw.
Onze zoon van midden twintig komt weer thuiswonen, zijn relatie heeft meer ruimte nodig.
Alleen… het raakt natuurlijk wel mijn ruimte, en dat merkte ik meteen.
Begrijp me niet verkeerd, als één van mijn kinderen hulp nodig heeft in welke vorm dan ook, dan ben ik daar.
Dat heb ik altijd gedaan, voor dat ze uit huis gingen, en ook daarna, ouders ben je voor het leven.
Maar dat betekent niet dat mijn gevoel er niet mag zijn.

Mijn vrouw en ik wonen nu bijna twee jaar alleen, al onze kinderen zijn uitgevlogen zoals dat heet.
En in die twee jaar is er een stilte ontstaan, een rust waar vooral ik naar uit heb gekeken.
Mijn dochter komt nog regelmatig ’s avonds mee eten en dat is prima.
Maar de avonden waren weer van ons.

En ik weet ook wel, toen ze thuis woonden leefden ze meer op hun kamers.
Maar toch, het is significant anders.
Nergens rekening mee te houden, je eigen ding doen, grenzen hoeven niet meer te worden aangegeven.
Mijn plek was ook echt mijn plek.
Als we buiten de deur wilden eten, dan was er niemand anders om rekening mee te houden dan de kat.

Dus ja, als er een volwassen zoon, om wat voor goede reden dan ook, weer thuis komt wonen.
Dan mag ik daar zelf toch ook een gevoel bij hebben?

We hebben overigens wel lekker gesport met z’n tweeën.
Allebei om eigen redenen, maar vooral ook om even niet te hoeven denken 😉