✨ Tussen het groen van de herfst laat deze bloem haar eigen verhaal achter.
Een vleugje paars in de laatste zonnestralen, fragiel, maar vol leven.
De natuur die zacht fluistert, er is altijd nog één bloei te gaan.
🌿 Laatste kleur van de zomer
Tag: Aandacht
Stilte op hout
Soms hoef je alleen maar stil te staan om de schoonheid te zien.
Daar, waar een klein wezen even rust vindt.
Een moment van aandacht, verwondering, verbondenheid met iets dat bijna niemand ziet.
Dans van nazomer en herfst
Een gehakkelde aurelia, met vleugels als gescheurde herfstbladeren, zoekt de zoetheid van rijpe bramen.
In dit stille ogenblik vloeien nazomer warmte en herfstkleur naadloos samen.
Een vluchtige dans van seizoenen.
🍇🍂🦋
Oog in oog met de natuur
Terwijl ik dit moment zag, voelde ik de intensiteit van de natuur heel dichtbij.
De torenvalk met zijn prooi, rauw, eerlijk en onverhuld.
Geen filter, geen romantiek, enkel de werkelijkheid van leven en overleven.
En toch… in die blik, in dat ogenblik, vond ik ook schoonheid en respect.
Dromen
🌌 Dromen, soms zacht en troostend, soms vreemd en intens.
Ze laten zich zien als spiegels van ons innerlijk, maar niet altijd begrijpen we hun taal.
👉 Wat doen dromen met jou?
Vind je er betekenis in, of laat je ze liever voorbijgaan als wolken in de nacht?
📖 Mijn nieuwe mijmering vind je hieronder.
welterusten
nog even een slaapverhaal en dan genieten van een ongestoorde nacht
dan ineens uit het niets
komen ze tevoorschijn
de een na de ander
de dromen
de onbewuste hersenspinsels
soms positief
nu echter negatief en zoveel
vier op z’n minst
wat is dit toch
waarom zo vreemd
waarom zo wreed
kan ik er iets mee
moet ik er iets mee
herken ik er iets in
of is dit slechts het begin
van een aankomende
slechte dag
Tussen adem en stilte
Het is vroeg in de ochtend.
De zon komt voorzichtig boven de horizon uit.
Een nevel van mist hangt boven de velden.
Het is alsof de aarde haar dromen nog even vasthoudt.
Een vogel zingt, niet om gehoord te worden.
Maar omdat zingen in zijn natuur zit.
Bladeren fluisteren zacht tegen de wind.
Elke fluistering een ander verhaal.
Een verhaal dat alleen een oplettende luisteraar hoort.
Hier, tussen adem en stilte, vind ik de natuur.
Puur en ongedwongen.
Zoals het behoort te zijn.
Zomaar iets schrijven
Een vervolg op, het jaar in mij.
Soms wil ik gewoon wat schrijven.
Om mijn hoofd leeg te maken, gedachten de vrije loop te laten.
Het is dinsdagmiddag in augustus.
Buiten is het ruim 25 graden, morgen zelfs bijna 30.
Ik zit op mijn kamer, de luxaflex dicht tegen warmte en licht.
Binnen is het bijna net zo warm als buiten: 25,3 graden, lees ik op het display.
Vandaag is de laatste dag van mijn lange weekend.
Morgen begint mijn driedaagse werkweek weer, met de fietstocht van 30 kilometer heen.
Die rit maakt me kalm.
’s Ochtends is de weg rustig,
en nu het vakantietijd is valt ook de terugweg mee.
Toch voel ik onrust. Gisteren ook al.
Een tintelende arm, stijve schouders,
alsof spanning zich daar meteen nestelt.
Bij onrust, stress, of wanneer dingen niet lopen zoals ik wil.
Ik heb niets te klagen, en probeer dankbaar te zijn.
Maar soms komen de donkere gedachten toch op bezoek,
en voel ik de depressie op de loer liggen.
Gelukkig duren die periodes meestal kort.
Toch zie ik op tegen de donkere maanden.
De herfst staat voor de deur, en daarna de winter:
donker, kil en nat.
Hoewel ik op andere momenten kan verlangen
naar avonden met kaarslicht, een plaid, een goed boek.
Het leven beweegt in golven.
Soms hoog, soms laag.
Nu zit ik even in een dal.
Maar zelfs hier, diep beneden,
weet ik dat de volgende top ergens onderweg is.
Boeken uit mijn jeugd
Uit de serie ‘mijn jeugd’
mijn zolderkamer vennewaard 12
leeftijd ongeveer veertien jaar
rechts naast de deur
die naar het dakterras leidt
staat de witte kast
met bruine deuren
een klein vak boven
een groot vak daaronder
wanneer ik de deuren open
zie ik alle boeken staan
de boeken uit mijn jeugd
die ik bijna
allemaal gelezen heb
de geur
onmiskenbaar
van bij elkaar gestapelde boeken
die typische geur
niet in woorden te vangen
denkend aan die geur
brengt het me terug
de vervlogen boeken
de verhalen
spannend leerzaam avontuurlijk
de hele serie van de vijf
de kameleon
oorlogswinter
engelandvaarders
de kleine lord
mijn eerste visboek
zomaar een greep
geen idee waar ze nu zijn
Ik mis ze
zou ze nog een keer willen vasthouden
bekijken lezen
weer in het verhaal duiken
me laten meeslepen
door de boeken uit mijn jeugd
Vanuit mijn stilte
In deze woorden deel ik iets persoonlijks, een gedachte die met mij meereist terwijl ik schrijf.
Het is geen grote waarheid, slechts een echo van wat ik voel en zie in dit moment.
Gooi boeken niet weg, niet naar oud papier.
Boeken zijn een kostbare schat die niet in waarde uit te drukken is.
Bewaar ze, of laat ze herlezen door anderen.
Mijn laatste fysieke boeken zijn naar een stichting gegaan.
Een stichting die de kans geeft om mensen met een klein budget
de mogelijkheid te geven om boeken te lezen.
Een prachtig initiatief, zonder winstoogmerk,
gewoon het er laten zijn voor iedereen die het maar wil.
Het jaar in mij
Naarmate ik ouder wordt, lijkt de tijd steeds sneller te gaan.
Nu alweer half augustus, waar zijn de voorgaande maanden gebleven.
Meestal rond januari ontstaat het bij mij.
Het verlangen naar de lente, alles weer groen, bloemen in allerlei kleuren.
Het dierenrijk dat weer jongen krijgt.
De zon die met steeds meer kracht en ook langer schijnt.
De warmere periodes, lekker wandelen, fietsen of gewoon in de tuin zitten.
De zomer volgt met soms zwoele avonden.
De geur van de vlinderstruik, Liguster, Kamperfoelie, Jasmijn die mijn tuin rijk is.
Af en toe een zomerse regenbui om wat af te koelen.
Dan de herfst met zijn aardse geur, de bladeren die langzaam verkleuren.
Rood, geel, bruin, een warme gloed.
De dagen worden weer korter, de zon doet nog zijn best, maar neemt in kracht af.
En dan de winter, het gezellig maken binnen, sfeerverlichting aan.
Hier en daar branden kaarsen, of geven de vele waxinelichtjes warmte en licht.
Elk seizoen heeft zo zijn eigen charme.
Maar dan,
Meestal rond januari ontstaat het bij mij.
Het verlangen naar de lente…….
En terwijl alles weer opnieuw begint, sta ik even stil, bij hoe snel het ging.
Vuurtoren
het is een zomerse avond
een zaterdag in augustus
al wandelend langs het strand
waar vele mensen zijn gekomen
genietend van de avondzon
liggen ze op de gehuurde bedjes
of op kleurrijke handdoeken
kinderen spelen bij de vloedlijn
graven sleuven om het zandkasteel
terrasjes zitten overvol
mensen praten honderduit
ik bekijk het van afstand
en draai me dan om
daar staat hij
ver boven alles uit
geen last van drukte
dit gaat aan hem voorbij
hij heeft een belangrijke taak
zo als de avond valt
laat hij zijn licht weer schijnen
als baken als waarschuwing
ook in deze tijd
nog steeds van belang
een symbool wellicht
uit vervlogen tijden
nog steeds sterk overeind
de vuurtoren van Egmond
het is de van Speijk
Note van de schrijver:
De vuurtoren is te bezoeken.
Het uitzicht vanaf de vuurtoren is fantastisch.
Maar liefst 137 treden leiden de trappen naar boven.
Kijk voor de actuele openingstijden op de site van Egmond aan Zee.
https://egmondaanzee.org/nl/vuurtoren/9168/vuurtoren-jcj-van-speijk-egmond.html
In stilte gevangen 