Terwijl de natuur op Natuurbegraafplaats Geestmerloo langzaam ontwaakt, laat de Tjiftjaf van zich horen.
Deze kleine zangvogel is een van de eerste terugkeerders uit het zuiden en markeert met zijn kenmerkende roep het begin van het nieuwe seizoen.
Vastgelegd in de middagzon op een rustig moment langs de paden.
In de verhalen die ik hier deel, zoek ik vaak naar de kern van wat ik meemaak.
Vandaag deel ik iets heel persoonlijks, mijn diagnose ASS.
Geen label om achter te schuilen, maar een paraplu die alles wat ik voel en doe
eindelijk een logische plek geeft.
En dan toch uiteindelijk de acceptatie.
Ik wist het eigenlijk altijd wel, maar deed er verder niets mee.
Er kwam teveel op me af, teveel om in één keer op te pakken.
Maar nu, na de acceptatie, valt alles op zijn plaats.
Alles valt onder de paraplu van ASS.
Mijn sterke punten worden mijn valkuilen.
Doorzettingskracht, verantwoordelijkheid, het maar niet op willen geven.
Daarnaast het continue scannen, controle drang, onzekerheid,
keuzestress, angst, overgevoeligheid en het pleasen,
om iedereen maar te vriend te houden.
Nu ik alles onder één noemer kan plaatsen,
kan ik het ook gerichter aanpakken.
Niet alles tegelijk, maar stuk voor stuk onder de loep nemen.
Kijken wat ik zelf kan en hulp vragen wanneer dat nodig is.
En ook dat is nieuw voor me, want ik kan toch alles wel zelf?
Wellicht veertig jaar te laat,
maar beter laat dan nooit.
Het accepteren van het feit dat ik ASS heb.
En heel eerlijk gezegd,
hebben we niet allemaal onze eigenaardigheden?
Of beter gezegd, allemaal onze unieke eigenschappen?
Jarenlang was fotografie voor mij een zware toewijding.
Mijn schouders droegen niet alleen de camera, maar ook de last van lenzen, tassen en de constante drang naar het perfecte plaatje.
De wereld door een zoeker zien voelde soms als een filter dat me afschermde van het moment zelf.
Het was een prachtig ambacht, maar de complexiteit begon de stilte in mijn leven te overstemmen.
De laatste tijd heb ik een bewuste keuze gemaakt voor eenvoud.
Ik heb ruimte gemaakt voor wat werkelijk telt.
Mijn leven is compacter geworden, en in die compactheid heb ik een nieuwe helderheid gevonden.
De spiegelreflexcamera, eens mijn trouwe metgezel, bleef steeds vaker in de schaduw van de kast staan.
Het gewicht, fysiek in mijn handen en mentaal in mijn hoofd, paste niet langer bij de innerlijke rust die ik nu koester.
De bevrijding van het moment
Toen de Google Pixel 10 Pro mijn nieuwe venster op de wereld werd, veranderde alles.
Het zware glas maakte plaats voor pure intuïtie.
Nu draag ik geen ballast meer met me mee, enkel de mogelijkheid om een vluchtig moment te vangen precies zoals het is.
Dit is geen afscheid van de fotografie, het is thuis komen.
De camera is veranderd, maar de blik en de passie zijn gebleven.
Ik deel mijn verhalen en beelden nog altijd met liefde op mijn website en Instagram, als digitale echo’s van mijn reis door een eenvoudiger leven.
Ik heb de ruis omgeruild voor verstilling.
Met mijn telefoon in mijn zak en mijn ogen open voor de wereld, voel ik me lichter dan ooit.
Fotograferen is niet langer een taak, maar weer een ademhaling geworden.
Er zijn plekken waar de stilte niet leeg voelt, maar juist gevuld is met betekenis.
Natuurbegraafplaats Geestmerloo is zo’n plek.
Wandelen over de paden van dit jonge natuurgebied rond Alkmaar voelt als een uitnodiging om te vertragen.
Hier vloeien de grenzen tussen het water van het Geestmerambacht en de rust van de laatste rustplaats naadloos in elkaar over.
Deze foto van de wilgenkatjes vangt een specifiek moment van verstilling.
Ze zijn de eerste voorboden van de lente, de zachte boodschappers die verschijnen terwijl de rest van de natuur nog lijkt te slapen.
Hun fluweelzachte textuur nodigt uit tot aanraking, een tastbare herinnering aan de zachtheid die de natuur ons kan bieden, juist wanneer het leven ruw aanvoelt.
Op een natuurbegraafplaats zie je de cirkel van het leven in zijn meest pure vorm.
Niets gaat echt verloren; alles transformeert.
De wilgenkatjes die nu bloeien, putten hun kracht uit de aarde en zullen straks weer plaatsmaken voor groen blad, om volgend jaar weer terug te keren.
Het is een symbool van veerkracht en hoop.
Wie Geestmerloo bezoekt, merkt dat de drukte van alledag langzaam wegvalt.
De wind door het riet, de roep van een watervogel en de aanblik van deze eerste lentebloei geven ruimte aan gedachten die elders vaak worden overstemd.
Het is een plek waar je mag zijn met je verdriet, maar waar je ook de schoonheid van het bestaan weer even in de ogen kijkt.
Deze foto is voor mij meer dan een beeld van de natuur, het is een herinnering aan het feit dat er, hoe koud het seizoen ook is geweest, altijd weer een moment van zachtheid en nieuw begin aanbreekt.
Overspannen, overprikkeld, burn-out,
om het maar een naam te geven.
Feit is wel, dit heb ik niet eerder gevoeld,
zo heftig en zo intens.
Mentaal zit ik in een achtbaan,
ook lichamelijk, dit is niet goed.
De onrust, paniek, opbouwende spanning.
Ik voel me opgejaagd.
Overheersende gevoelens,
van controle willen houden.
Angst en onzekerheid regeren in mijn hoofd.
Het blijven zoeken, internet leegtrekken.
Op zoek naar rust, naar een antwoord, dit wil ik niet.
Zo verantwoordelijk als ik ben,
moet ik dit ook oplossen.
Terwijl er in eerste instantie,
alleen maar acceptatie nodig is.
De rest volgt later.
Rust nemen en rust houden is me gezegd.
Dat lijkt eenvoudig,
maar voor mij bijna onmogelijk.
Want ik lijk aan de buitenkant rustig,
echter, binnen woedt de storm door.
Gevoed door mijn gedachten.
Dit is niet fijn.
De haven van Corralejo ligt er rustig bij.
Zeilboten wiegen zacht op het water, terwijl in de verte de vulkaan van Lanzarote waakt over de horizon.
Een moment van stilte, tussen vertrekken en vasthouden.
De laatste aanblik van een vakantie waarin de tijd even langzamer mocht gaan en die je meeneemt, ook als je alweer verder moet 🥹
De krater van Calderón Hondo op Fuerteventura.
Een plek waar kracht en stilte samenkomen.
Wat ooit vuur en beweging was, ligt nu open en stil in het landschap. Rauw, sober en tijdloos.
Staand aan de rand voel je hoe klein je bent, en hoe groots de aarde kan zijn.
Op de zwarte lavastenen van Lobos staat hij even stil.
De steenloper, klein, alert en onverstoorbaar laat zich dragen door het zachte licht en het ruige landschap.
Wit en bruin tekenen zich af tegen de vulkanische kust, waar zee en steen elkaar al eeuwen ontmoeten.
Een moment van eenvoud, precies op de grens van land en water.
Dit is niet het Fuerteventura van lava en leegte alleen.
Tussen de glooiende heuvels verschijnt een groene gloed, subtiel maar onmiskenbaar.
Een eiland dat meer lagen heeft dan je op het eerste gezicht verwacht.
Aan de rand van de branding, waar elke golf het strand herschrijft, staat de drieteenstrandloper.
Een vogel van beweging, vastgelegd in een moment van stilstand.
De drieteenstrandloper (Calidris alba) is een typische bewoner van open kusten. Hij mist de achterteen die veel andere steltlopers hebben, een aanpassing aan het leven op nat, vlak zand. Zijn korte poten en compacte lichaam maken hem uitzonderlijk wendbaar in de smalle zone waar zee en land elkaar voortdurend afwisselen.
Hier, aan de kust van Corralejo op Fuerteventura, foerageert hij op wat de zee prijsgeeft: kleine kreeftachtigen, wormen en insectenlarven die bij elke terugtrekkende golf even bereikbaar zijn. Zijn gedrag is precies afgestemd op het ritme van het water, een lopen, stoppen, kijken, pikken, eindeloos herhaald.
Op deze foto lijkt hij losgezongen van die dynamiek.
Het lichaam stil, de blik geconcentreerd.
Alsof hij niet jaagt, maar meet.
Wetenschappelijk gezien is dit een overwinteraar, een vogel die duizenden kilometers aflegt tussen Arctische broedgebieden en zuidelijke kusten. Maar in dit ene moment is hij geen reiziger, geen schakel in een migratie systeem. Hij is alleen dit, een aanwezigheid in het nu.
De zee beweegt.
Het wier verschuift.
Hij blijft.
Misschien schuilt juist daarin zijn kracht en zijn schoonheid,
volledig aangepast aan verandering,
maar nooit gehaast.
In stilte gevangen,
precies waar hij hoort te zijn.
In stilte gevangen 