Waarom bewogen?
Om meerdere redenen.
Onder andere het afscheid moeten nemen van Nouscha, onze lapjespoes.
Een onnodig afscheid.
Als de dierenarts beter naar ons had geluisterd, had er eerder kunnen worden ingegrepen.
Nu hebben we, ondanks alle behandelingen van een andere dierenarts, toch afscheid moeten nemen.
En nog net op tijd hoefden we geen afscheid te nemen van onze andere poes, Epine.
Tijdens onze vakantie in Fuerteventura, kort na het overlijden van Nouscha, werd zij ziek.
We hadden wel iemand die voor haar zorgde, maar konden en wilden dit niet overlaten aan ‘vreemden’.
Zeker niet toen we hoorden dat ze was opgenomen bij de dierenarts en onder intensieve controle stond.
Mijn vrouw is toen vroegtijdig teruggevlogen en ik bleef achter op Fuerteventura.
Een hele vreemde gewaarwording, zo van elkaar gescheiden over een grote afstand.
Dankzij de zorg van de dierenarts en de aanwezigheid van mijn vrouw krabbelde Epine weer op.
Nu, bijna een jaar later, gaat het nog steeds goed met haar en verwachten we geen problemen met haar tijdens onze afwezigheid in januari.
De vakanties die daarop volgden, Epe, Borger en nog een keer Epe, brachten niet de rust waar we zo naar verlangden.
We besloten de vakanties en uitstapjes daarom even on hold te zetten.
In juni kwam ik er bij toeval achter dat mijn bloeddruk veel te hoog was.
Direct liet ik bloedonderzoek doen.
Daaruit bleek dat mijn ‘slechte’ cholesterol iets te hoog was, maar vooral dat mijn triglyceriden veel te hoog waren.
De oorzaak was mij wel bekend.
Een te lange periode, lees veertig jaar, waarin ik vrijwel iedere avond alcohol dronk, begon zijn tol te eisen.
Ik paste direct mijn eetgewoonten aan, al at ik niet echt slecht.
Maar pas op 25 augustus liet ik de alcohol volledig staan.
In oktober liet ik opnieuw mijn bloed controleren en de waarden bleken fors gedaald, sommige zelfs onder het minimum.
Vooral de triglyceriden waren sterk gedaald.
Voor mij was dit de bevestiging dat vooral de alcohol hiervoor verantwoordelijk was.
Dat sterkte mij alleen maar om geen alcohol meer te drinken.
En eerlijk is eerlijk, dat viel mee.
Tot op heden heb ik nog geen druppel gehad.
Toch is het niet zozeer het gemis van alcohol waar ik het meeste last van heb.
Het is vooral de leegte die ontstaat en de zoektocht naar wie ik nu werkelijk ben zonder alcohol.
De ontdekkingen die ik daarin deed waren soms verrassend, herkenbaar, beangstigend en leerzaam.
Ook hebben we onze roadtrip mogen maken, onze eerste echte vakantie sinds het voorjaar.
Met de auto doorkruisten we verschillende landen, waaronder België, Luxemburg, Frankrijk, Italië en Duitsland.
Mijn eerste volledig alcoholvrije vakantie.
En het was goed.
Het was mooi.
Het was rustig.
Precies wat we op dat moment nodig hadden.
Begin december een onverwachte wending, net nu alles in wat rustiger vaarwater leek te komen.
Onze jongste zoon, van midden twintig, is weer thuis komen wonen.
Ik heb daar eerder al over geschreven op dit blog, dus ik ga daar hier verder niet op in.
En dan een prachtig geschenk: ons vijfde kleinkind en tweede kleindochter is geboren.
Wat een dankbaarheid om weer nieuw leven te mogen ontvangen.
Gisteren, 28 december, zijn we naar haar toe gegaan.
Wat een prachtig, en vooral stil meisje.
Zo breidt onze familie zich steeds verder uit en kunnen we vooruitkijken naar een gezonde en stabiele situatie voor ons allemaal.
Natuurlijk zijn er periodes waarin het minder gaat en het allemaal wat zwaarder voelt.
Maar met hulp en de aanwezigheid van elkaar weten we er steeds weer doorheen te komen.
Dat is kostbaar.
Daar moeten we zuinig op zijn.
Daar mogen we, zo aan het einde van een jaar, bewust bij stilstaan.
En ik mag ook niet onbenoemd laten, het behalen van het rijbewijs van mijn dochter. Na, wat ik best wel een lange en moeilijke weg mag noemen, heeft ze het uiteindelijk binnengehaald. Wat een opluchting en wat ontzettend fijn was dat moment.
En nu, alles even op hold en gewoon even niets.
Geen alcohol, en ook geen actieve persoonlijke ontwikkeling.
Even pas op de plaats.
Straks, na onze vakantie naar Fuerteventura, ga ik weer verder.
Want ik ben nog niet uitgeleerd, niet over mezelf, maar ook op andere gebieden valt nog veel winst te behalen.
Misschien is dat wel het grootste gewin van deze situatie, dat ik zonder alcohol weer heb leren kijken naar wat écht belangrijk is.
Het is nu oudjaarsavond en het is rustig bij ons thuis.
De kinderen hebben ieder hun eigen ritueel om afscheid te nemen van het jaar.
Wij doen het dit jaar met z’n tweetjes.
Niets overdreven, gewoon in alle rust en in elkaars bijzijn het oude jaar afsluiten en het nieuwe jaar verwelkomen.
Ik kijk terug op een bewogen jaar.
Een jaar waarin niet alles mooier werd, maar wel eerlijker.
Waarin verlies en winst soms dichter bij elkaar lagen dan gedacht.
Het nieuwe jaar stap ik binnen zonder voornemens, zonder haast.
Alleen met de intentie om te blijven kijken naar wat er werkelijk toe doet.
Eerst is er rust.
Zon, wind, afstand.
Fuerteventura.
Een plek om even niets te hoeven en toch alles te voelen.
Ik wens iedereen een zachte jaarwisseling en een nieuw jaar vol gezondheid, vertrouwen en verbondenheid.
Maak er wat moois van, op jouw manier, in jouw tempo.
In stilte gevangen 