Tag: bewustwording

Social media, de druk van het delen

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Herken je dit zelf ook, die druk om te delen?
Altijd maar aan staan terwijl het soms beter is om een stapje terug te doen.
Even een moment van stilte, dat is eng en vaak confronterend.
Alleen te zijn met je gedachten.

👉 Hoe ervaar jij de druk van social media?

Het overvalt me soms weleens.
De druk die het met zich meebrengt.
Het constante delen van beelden, gedachten en verhalen.
Snel nog even dit posten, het liefste op meerdere platforms tegelijk.

Ik merk dat het me onrustig maakt en roept spanning op.
En dat is het tegenovergestelde van wat ik wil.

Mijn site en account is niet voor niets getiteld, in stilte gevangen.
En gevangen voelt het soms letterlijk.

Zo vlak voor mijn vakantie neem ik de beslissing om de stilte terug te brengen.
Minder posts maar wel echt, recht uit het hart, zonder franje.

Gedachten, mijmeringen, overdenkingen, ze komen allemaal samen.
Zo ook met de afbeeldingen en foto’s, die me raken.

Mijn roadtrip naar Genua, de prachtige kuststad in Italië, zal me hierbij helpen.
Geen planning, niets reserveren.
Gewoon op de bonnefooi vertrekken, kijken waar ik uitkom.

En na de vakantie, gewoon weer verder met het vangen van de stilte.

Niet mijn plek, of toch wel

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Deze gedachtegang gaat over het aarden op de juiste plek.
Een plek die goed voel, waar je echt thuis bent.


Heb je zelf ook wel eens het gevoel dat je niet op de juiste plek bent?

vaak overkomt me het gevoel
dat mijn plek niet de juiste is

het overvalt me
als ik op pad ben

rijdend door kleine dorpjes
waar de tijd lijkt stil te staan
de straten die rust uitademen

de kleine winkeltjes
die nog om zes uur sluiten
waar middagpauze heilig is

de velden om het dorp
met wuivend graan
of met maïs
van ruim twee meter

de zandpaden
die er tussendoor lopen
richting de rand van het bos

ik vraag me af
wellicht is de plek juist
alleen klopt de tijdspanne niet

en zit ik gevangen
in een verkeerde tijd

Onrust

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

eens in de zoveel tijd
overvalt het me weer

geen duidelijke reden
geen directe oorzaak

desondanks aanwezig
de onrustige gevoelens
gevoed door onrustige gedachten

gedachten die ik zelf oproep
die ik zelf creëer
nu niet te stoppen


niet iets per se negatief
echter ook niets positiefs

onrust ontstaan uit twijfel
wel of niet
ja of nee

geen keuze
geen beslissing
het constante wikken en wegen

het duizelt me
het vermoeit me
energie gaat verloren

niets anders te doen
dan accepteren

wetend en vertrouwend
dat dit voorbij gaat

Slechte dag

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Deze mijmering is een vervolg op het eerder gedeelde, “Dromen”
Maar kan afzonderlijk worden gelezen.

zodra ik wakker wordt
voel ik het
dit wordt zo’n slechte dag

meestal na een slechte nacht
een nacht met dromen

dromen die blijven hangen
zich nestelen in mijn gedachten

me weer doen twijfelen
doe ik het wel goed

zou ik niet meer moeten doen
of juist meer moeten laten

het voelt zo zwaar
lijkt zo uitzichtloos

en toch sta ik weer op
verzorg mezelf
neem een douche
en begin aan de dag

Dromen

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

🌌 Dromen, soms zacht en troostend, soms vreemd en intens.
Ze laten zich zien als spiegels van ons innerlijk, maar niet altijd begrijpen we hun taal.

👉 Wat doen dromen met jou?
Vind je er betekenis in, of laat je ze liever voorbijgaan als wolken in de nacht?

📖 Mijn nieuwe mijmering vind je hieronder.

welterusten
nog even een slaapverhaal en dan genieten van een ongestoorde nacht

dan ineens uit het niets
komen ze tevoorschijn
de een na de ander
de dromen
de onbewuste hersenspinsels

soms positief
nu echter negatief en zoveel
vier op z’n minst

wat is dit toch
waarom zo vreemd
waarom zo wreed

kan ik er iets mee
moet ik er iets mee
herken ik er iets in

of is dit slechts het begin
van een aankomende
slechte dag

Zonnige avond aan het strand

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

De zon zakt langzaam weg achter de horizon.
Het licht wordt zachter, goud dat zich uitstrekt over de zee.
Golven rollen rustig het strand op, alsof ze nog één keer willen fluisteren voordat de nacht hen tot stilte maant.

Ik voel het zand onder mijn voeten afkoelen, de warmte van de dag glijdt langzaam uit mijn huid.
Meeuwen trekken in trage lijnen voorbij, hun vleugels glanzen kort in het laatste licht.

Er is geen haast meer.
Geen klok die tikt, geen woorden die uitgesproken hoeven te worden.
Alleen het moment, een ademhaling in de stilte gevangen, in de eindeloze beweging van de zee.
Hier aan de rand van het water, lijkt alles even op zijn plaats te vallen.
Alsof de wereld fluistert:

dit is genoeg.

De natuur kan hard zijn

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

De natuur heeft mooie kanten.
Helaas soms ook donkere.

Op 9 augustus plaatste ik een foto van een mus in onze kersenboom.
Geduldig wachten was de titel.

Dit verhaal gaat over diezelfde mus.
Het speelde zich af op een bewolkte zondagmiddag, 17 augustus.

Ik zat in de achtertuin, luisterend naar binaural beats en verdiept in Landlijnen van Raynor Winn, een prachtig boek.
Plotseling zag ik vanuit mijn ooghoek iets van het garagedak vallen en met vaart onder de laurierstruik schieten.
Direct gevolgd door een hoop gepiep en gekwetter.

Het bleek een jong musje, net uit het nest.
Vliegen kon het nog niet.
Al snel sprong het van tak naar tak, hoger de struik in, luid roepend om aandacht.
Moedermus vond het snel en kwetterde boos, alsof ze wilde zeggen:
“Kijk nu toch wat je hebt gedaan, je was er nog niet klaar voor!”

Ik zocht op wat te doen.
Het advies: niets, als het musje veren heeft en zijn moeder in de buurt is.
En zo vloog moedermus heen en weer, heen naar het nest onder de dakpan, dan weer naar de laurier, onophoudelijk voerend.

Maar het gepiep trok ook een ander aan.
De grijze buurpoes liep nieuwsgierig over het schuurtje, ogen strak gericht op de laurier.
Moedermus fladderde zenuwachtig heen en weer.
De poes verdween… althans dat dacht ik.

Opeens hield het gepiep op.
Een korte stilte.
Toen een felle uitbarsting van moedermus.

Met afschuw zag ik de poes met het musje in zijn bek over de schutting verdwijnen.
Ik weet, dit is de natuur.
Maar het zo van dichtbij meemaken raakte me diep.
Nog vaak keerde moedermus terug naar de struik, tevergeefs zoekend.

Een dag later was ze alweer druk bezig de andere jongen te voeden.
Vergeten, of slechts aanvaard?

Onderstaand de link naar de foto van de moedermus.

Geduldig wachten

Tussen adem en stilte

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Het is vroeg in de ochtend. 
De zon komt  voorzichtig boven de horizon uit.

Een nevel van mist hangt boven de velden.
Het is alsof de aarde haar dromen nog even vasthoudt.

Een vogel zingt, niet om gehoord te worden.
Maar omdat zingen in zijn natuur zit.

Bladeren fluisteren zacht tegen de wind.
Elke fluistering een ander verhaal.
Een verhaal dat alleen een oplettende luisteraar hoort.

Hier, tussen adem en stilte, vind ik de natuur.
Puur en ongedwongen.
Zoals het behoort te zijn.

Zomaar iets schrijven

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Een vervolg op, het jaar in mij.

Soms wil ik gewoon wat schrijven.
Om mijn hoofd leeg te maken, gedachten de vrije loop te laten.

Het is dinsdagmiddag in augustus.
Buiten is het ruim 25 graden, morgen zelfs bijna 30.
Ik zit op mijn kamer, de luxaflex dicht tegen warmte en licht.
Binnen is het bijna net zo warm als buiten: 25,3 graden, lees ik op het display.

Vandaag is de laatste dag van mijn lange weekend.
Morgen begint mijn driedaagse werkweek weer, met de fietstocht van 30 kilometer heen.
Die rit maakt me kalm.

’s Ochtends is de weg rustig,
en nu het vakantietijd is valt ook de terugweg mee.

Toch voel ik onrust. Gisteren ook al.
Een tintelende arm, stijve schouders,
alsof spanning zich daar meteen nestelt.
Bij onrust, stress, of wanneer dingen niet lopen zoals ik wil.

Ik heb niets te klagen, en probeer dankbaar te zijn.
Maar soms komen de donkere gedachten toch op bezoek,
en voel ik de depressie op de loer liggen.
Gelukkig duren die periodes meestal kort.

Toch zie ik op tegen de donkere maanden.
De herfst staat voor de deur, en daarna de winter:
donker, kil en nat.
Hoewel ik op andere momenten kan verlangen
naar avonden met kaarslicht, een plaid, een goed boek.

Het leven beweegt in golven.
Soms hoog, soms laag.
Nu zit ik even in een dal.
Maar zelfs hier, diep beneden,
weet ik dat de volgende top ergens onderweg is.

Boeken uit mijn jeugd

On door Tim van't HoenderdaalinGedachtenEen reactie plaatsen

Uit de serie ‘mijn jeugd’

mijn zolderkamer vennewaard 12
leeftijd ongeveer veertien jaar

rechts naast de deur
die naar het dakterras leidt 
staat de witte kast 
met bruine deuren

een klein vak boven
een groot vak daaronder

wanneer ik de deuren open
zie ik alle boeken staan
de boeken uit mijn jeugd
die ik bijna
allemaal gelezen heb


de geur
onmiskenbaar
van bij elkaar gestapelde boeken
die typische geur
niet in woorden te vangen

denkend aan die geur
brengt het me terug
de vervlogen boeken
de verhalen
spannend leerzaam avontuurlijk

de hele serie van de vijf
de kameleon 
oorlogswinter 
engelandvaarders
de kleine lord
mijn eerste visboek

zomaar een greep
geen idee waar ze nu zijn

Ik mis ze
zou ze nog een keer willen vasthouden

bekijken lezen
weer in het verhaal duiken 
me laten meeslepen

door de boeken uit mijn jeugd

Vanuit mijn stilte
In deze woorden deel ik iets persoonlijks, een gedachte die met mij meereist terwijl ik schrijf.
Het is geen grote waarheid, slechts een echo van wat ik voel en zie in dit moment.

Gooi boeken niet weg, niet naar oud papier.
Boeken zijn een kostbare schat die niet in waarde uit te drukken is.
Bewaar ze, of laat ze herlezen door anderen.
Mijn laatste fysieke boeken zijn naar een stichting gegaan.
Een stichting die de kans geeft om mensen met een klein budget
de mogelijkheid te geven om boeken te lezen.
Een prachtig initiatief, zonder winstoogmerk,
gewoon het er laten zijn voor iedereen die het maar wil.