---

Het nieuwe jaar is begonnen.
2025 ligt achter me,
2026 heet me welkom.

Het was een rustige oudejaarsavond.
Televisie gekeken,
om de tijd sneller te laten gaan.

Waar heb ik naar zitten kijken?
Het was een toneelstuk.
Hoofdpersonen zijn bekende mensen,
het stuk ging over bekende mensen.
Bekende mensen die een spelletje spelen
en ondertussen de hoogtepunten doornemen.

Nogmaals:
waar heb ik naar zitten kijken?
Toneelspelers die hun best doen,
hun best doen om in hun rol te blijven.
Niet te negatief hoor,
dat willen de mensen niet zien.
Als er al een traan is,
dan is het om heel even stil te staan bij een gemis.
Maar daarna: direct weer door.

Ik weet het heus wel,
het ligt grotendeels aan mij.
Ik zit te veel in mijn hoofd,
te veel in gedachten.
Relativeren, maar niet te veel.
Datzelfde geldt voor bagatelliseren.

Veel denken is niet goed,
niet voor mij.
Het geeft me onrust.
Maar het voelt zo bekend.

Mijn ziel is somber.
Dat was het al.
Dat is het nog steeds.

En dat wil ik bekijken.
Hoe kan ik dat ombuigen?
Hoe kan ik toneelspeler worden
van het stuk dat leven heet?
Meer naar buiten,
iets minder naar binnen.

Ik kijk uit het raam.
Nieuwjaarsdag is vooral
veel wind en soms erg nat,
met af en toe een lichtere plek.

Misschien is dat het ook wel.
Om door alles heen
toch het licht te blijven zien.

Dat is voor iedereen anders.
Voor mij is het:
rust, vrijheid en eenvoud.

Misschien hoeft het leven geen toneelstuk te zijn.
En ik geen speler.
Misschien mag ik af en toe gewoon
even naast het podium staan,
ademhalen,
en kijken waar het licht vandaan komt.

---