echte vrijheid
is voor mij
een blanco agenda
geen afspraken
geen moeten
de dag nemen
zoals hij zich aandient
niets sturen
slechts zijn
het is wat het is
niets meer, niets minder
een blanco dag
die achteraf
alle vrijheid bood
Tag: Binnenwereld
Vroege rit
tien voor half zes
mijn smartwatch trilt
maar ik was al wakker
ik maak me klaar
voor de fietstocht
die me naar het werk brengt
het is een prachtige ochtend
het is rustig weer
de zon al op
verwarmt mijn lichaam
de vogels laten van zich horen
een stukje bleke maan
nog zichtbaar
ik fiets rustig door
het steeds veranderende landschap
variërend van stedelijk
tot weer meer groen
in de verte
zie ik de intercity naar nijmegen
een kauw vliegt op in een boom
op een druk stuk weg
razen de auto’s langs me heen
het doet me niet veel
rust zit in mij
en ik bedenk me
hoe dankbaar ik moet zijn
zo’n schijnbaar normale fietstocht
hoe rijk dat eigenlijk is
de vrijheid
beweging
de buitenlucht
zoveel om even stil bij te staan
intens genieten
laat een ander zich druk maken
ik sla deze keer over
Social media, de druk van het delen
Herken je dit zelf ook, die druk om te delen?
Altijd maar aan staan terwijl het soms beter is om een stapje terug te doen.
Even een moment van stilte, dat is eng en vaak confronterend.
Alleen te zijn met je gedachten.
👉 Hoe ervaar jij de druk van social media?
Het overvalt me soms weleens.
De druk die het met zich meebrengt.
Het constante delen van beelden, gedachten en verhalen.
Snel nog even dit posten, het liefste op meerdere platforms tegelijk.
Ik merk dat het me onrustig maakt en roept spanning op.
En dat is het tegenovergestelde van wat ik wil.
Mijn site en account is niet voor niets getiteld, in stilte gevangen.
En gevangen voelt het soms letterlijk.
Zo vlak voor mijn vakantie neem ik de beslissing om de stilte terug te brengen.
Minder posts maar wel echt, recht uit het hart, zonder franje.
Gedachten, mijmeringen, overdenkingen, ze komen allemaal samen.
Zo ook met de afbeeldingen en foto’s, die me raken.
Mijn roadtrip naar Genua, de prachtige kuststad in Italië, zal me hierbij helpen.
Geen planning, niets reserveren.
Gewoon op de bonnefooi vertrekken, kijken waar ik uitkom.
En na de vakantie, gewoon weer verder met het vangen van de stilte.
Niet mijn plek, of toch wel
Deze gedachtegang gaat over het aarden op de juiste plek.
Een plek die goed voel, waar je echt thuis bent.
Heb je zelf ook wel eens het gevoel dat je niet op de juiste plek bent?
vaak overkomt me het gevoel
dat mijn plek niet de juiste is
het overvalt me
als ik op pad ben
rijdend door kleine dorpjes
waar de tijd lijkt stil te staan
de straten die rust uitademen
de kleine winkeltjes
die nog om zes uur sluiten
waar middagpauze heilig is
de velden om het dorp
met wuivend graan
of met maïs
van ruim twee meter
de zandpaden
die er tussendoor lopen
richting de rand van het bos
ik vraag me af
wellicht is de plek juist
alleen klopt de tijdspanne niet
en zit ik gevangen
in een verkeerde tijd
Onrust
eens in de zoveel tijd
overvalt het me weer
geen duidelijke reden
geen directe oorzaak
desondanks aanwezig
de onrustige gevoelens
gevoed door onrustige gedachten
gedachten die ik zelf oproep
die ik zelf creëer
nu niet te stoppen
niet iets per se negatief
echter ook niets positiefs
onrust ontstaan uit twijfel
wel of niet
ja of nee
geen keuze
geen beslissing
het constante wikken en wegen
het duizelt me
het vermoeit me
energie gaat verloren
niets anders te doen
dan accepteren
wetend en vertrouwend
dat dit voorbij gaat
Slechte dag
Deze mijmering is een vervolg op het eerder gedeelde, “Dromen”
Maar kan afzonderlijk worden gelezen.
zodra ik wakker wordt
voel ik het
dit wordt zo’n slechte dag
meestal na een slechte nacht
een nacht met dromen
dromen die blijven hangen
zich nestelen in mijn gedachten
me weer doen twijfelen
doe ik het wel goed
zou ik niet meer moeten doen
of juist meer moeten laten
het voelt zo zwaar
lijkt zo uitzichtloos
en toch sta ik weer op
verzorg mezelf
neem een douche
en begin aan de dag
Zonnige avond aan het strand
De zon zakt langzaam weg achter de horizon.
Het licht wordt zachter, goud dat zich uitstrekt over de zee.
Golven rollen rustig het strand op, alsof ze nog één keer willen fluisteren voordat de nacht hen tot stilte maant.
Ik voel het zand onder mijn voeten afkoelen, de warmte van de dag glijdt langzaam uit mijn huid.
Meeuwen trekken in trage lijnen voorbij, hun vleugels glanzen kort in het laatste licht.
Er is geen haast meer.
Geen klok die tikt, geen woorden die uitgesproken hoeven te worden.
Alleen het moment, een ademhaling in de stilte gevangen, in de eindeloze beweging van de zee.
Hier aan de rand van het water, lijkt alles even op zijn plaats te vallen.
Alsof de wereld fluistert:
dit is genoeg.
Tussen adem en stilte
Het is vroeg in de ochtend.
De zon komt voorzichtig boven de horizon uit.
Een nevel van mist hangt boven de velden.
Het is alsof de aarde haar dromen nog even vasthoudt.
Een vogel zingt, niet om gehoord te worden.
Maar omdat zingen in zijn natuur zit.
Bladeren fluisteren zacht tegen de wind.
Elke fluistering een ander verhaal.
Een verhaal dat alleen een oplettende luisteraar hoort.
Hier, tussen adem en stilte, vind ik de natuur.
Puur en ongedwongen.
Zoals het behoort te zijn.
Boeken uit mijn jeugd
Uit de serie ‘mijn jeugd’
mijn zolderkamer vennewaard 12
leeftijd ongeveer veertien jaar
rechts naast de deur
die naar het dakterras leidt
staat de witte kast
met bruine deuren
een klein vak boven
een groot vak daaronder
wanneer ik de deuren open
zie ik alle boeken staan
de boeken uit mijn jeugd
die ik bijna
allemaal gelezen heb
de geur
onmiskenbaar
van bij elkaar gestapelde boeken
die typische geur
niet in woorden te vangen
denkend aan die geur
brengt het me terug
de vervlogen boeken
de verhalen
spannend leerzaam avontuurlijk
de hele serie van de vijf
de kameleon
oorlogswinter
engelandvaarders
de kleine lord
mijn eerste visboek
zomaar een greep
geen idee waar ze nu zijn
Ik mis ze
zou ze nog een keer willen vasthouden
bekijken lezen
weer in het verhaal duiken
me laten meeslepen
door de boeken uit mijn jeugd
Vanuit mijn stilte
In deze woorden deel ik iets persoonlijks, een gedachte die met mij meereist terwijl ik schrijf.
Het is geen grote waarheid, slechts een echo van wat ik voel en zie in dit moment.
Gooi boeken niet weg, niet naar oud papier.
Boeken zijn een kostbare schat die niet in waarde uit te drukken is.
Bewaar ze, of laat ze herlezen door anderen.
Mijn laatste fysieke boeken zijn naar een stichting gegaan.
Een stichting die de kans geeft om mensen met een klein budget
de mogelijkheid te geven om boeken te lezen.
Een prachtig initiatief, zonder winstoogmerk,
gewoon het er laten zijn voor iedereen die het maar wil.
Het jaar in mij
Naarmate ik ouder wordt, lijkt de tijd steeds sneller te gaan.
Nu alweer half augustus, waar zijn de voorgaande maanden gebleven.
Meestal rond januari ontstaat het bij mij.
Het verlangen naar de lente, alles weer groen, bloemen in allerlei kleuren.
Het dierenrijk dat weer jongen krijgt.
De zon die met steeds meer kracht en ook langer schijnt.
De warmere periodes, lekker wandelen, fietsen of gewoon in de tuin zitten.
De zomer volgt met soms zwoele avonden.
De geur van de vlinderstruik, Liguster, Kamperfoelie, Jasmijn die mijn tuin rijk is.
Af en toe een zomerse regenbui om wat af te koelen.
Dan de herfst met zijn aardse geur, de bladeren die langzaam verkleuren.
Rood, geel, bruin, een warme gloed.
De dagen worden weer korter, de zon doet nog zijn best, maar neemt in kracht af.
En dan de winter, het gezellig maken binnen, sfeerverlichting aan.
Hier en daar branden kaarsen, of geven de vele waxinelichtjes warmte en licht.
Elk seizoen heeft zo zijn eigen charme.
Maar dan,
Meestal rond januari ontstaat het bij mij.
Het verlangen naar de lente…….
En terwijl alles weer opnieuw begint, sta ik even stil, bij hoe snel het ging.
In stilte gevangen 