---

Ik lijk het kwijt te zijn, mijn inspiratie om te schrijven.
In mei dit jaar nog een onuitputtelijke bron waar ik alles uithaalde.
En nu, leeg.

Heeft het iets te maken met het feit dat ik het alcoholgebruik heb stopgezet?
Hebben mijn gedachten en mijmeringen niet meer de vrijheid om te dwalen, nu de roes weg is?
Ik durf het niet te zeggen.

Dit stuk is het eerste waarbij mijn woorden de weg weer naar het verhaal weten te vinden.
Nu, op mijn roadtrip naar Italië, waar ik op het terras van het onderkomen, de woorden weer voel stromen.

In de warmte van de zon, in de nabijheid van hagedissen en gekko’s, die voortdurend te zien zijn.
Zich ook opwarmen aan de zon.

Een klok in een kerk luidt het halve uur in, het is half twaalf en ik zit hier goed.
Goed omdat het anders is, goed omdat het niet thuis is, goed omdat het vakantie is.

En zo kan ik nog even doorgaan, maar het is zoals het nu is.
Het is goed.

“Misschien was de inspiratie nooit weg, maar wachtte ze tot ik hier zat.”

---

---

het is tijd
tijd om afscheid te nemen
afscheid te nemen van een metgezel
iemand die de afgelopen veertig jaar
er nagenoeg elke dag was

die me steun gaf
plezier gaf
me richting gaf, echter op de verkeerde route
die me boosheid, onzekerheid gaf
me de lust in het leven deed afnemen

ruim veertig jaar onder het juk
en nu is het dan toch echt tijd
het moet stoppen hoe dan ook
mijn gezondheid doorslaggevend

de regie weer in handen
blij en dankbaar door het leven gaan
meer energie
zin
vrijheid
leven

vele pogingen zijn niet gelukt
om vervolgens tot deze laatste te komen
na twee weken van afbouw
was het op 25 augustus de laatste
de laatste die ik tot mij nam

ik heb er de kracht voor
ik weet wat te doen
sterk het afscheid dragen
wetend dat het alleen maar beter wordt

het ga je goed mijn vriend
hoewel ik je steeds vaker
als mijn vijand zag

dit is mijn afscheid van jou
ik ontdoe me van jouw kracht
werp mijn kettingen af
en ga voor vrijheid

---

---

nabij Epe
landgoed tongeren
een oud stenen pad

ontstaan van dit pad
het zal me niet verbazen
als het uit de middeleeuwen stamt

door velden
bosrijke omgeving

roofvogels loerend op prooi
opgejaagd door een kraai

een kudde stieren loopt loom
wachtend tot ze op stal mogen

de zon werpt haar goudkleurige avondlicht over het landschap

ik groet een jonge vrouw
ze laat haar hond uit
de stieren lopen met haar mee
een hele kudde volgers zegt ze
inderdaad lach ik en loop verder

wat heb ik meer nodig
dan rust ruimte natuur
een vriendelijk contact

---

---

echte vrijheid
is voor mij
een blanco agenda

geen afspraken
geen moeten

de dag nemen
zoals hij zich aandient
niets sturen
slechts zijn

het is wat het is
niets meer, niets minder

een blanco dag
die achteraf
alle vrijheid bood

---

tien voor half zes
mijn smartwatch trilt
maar ik was al wakker

ik maak me klaar
voor de fietstocht
die me naar het werk brengt

het is een prachtige ochtend
het is rustig weer
de zon al op
verwarmt mijn lichaam

de vogels laten van zich horen
een stukje bleke maan 
nog zichtbaar

ik fiets rustig door
het steeds veranderende landschap
variërend van stedelijk
tot weer meer groen

in de verte
zie ik de intercity naar nijmegen

een kauw vliegt op in een boom

op een druk stuk weg
razen de auto’s langs me heen
het doet me niet veel
rust zit in mij

en ik bedenk me
hoe dankbaar ik moet zijn

zo’n schijnbaar normale fietstocht
hoe rijk dat eigenlijk is

de vrijheid
beweging
de buitenlucht

zoveel om even stil bij te staan
intens genieten

laat een ander zich druk maken
ik sla deze keer over

Herken je dit zelf ook, die druk om te delen?
Altijd maar aan staan terwijl het soms beter is om een stapje terug te doen.
Even een moment van stilte, dat is eng en vaak confronterend.
Alleen te zijn met je gedachten.

👉 Hoe ervaar jij de druk van social media?

---

Het overvalt me soms weleens.
De druk die het met zich meebrengt.
Het constante delen van beelden, gedachten en verhalen.
Snel nog even dit posten, het liefste op meerdere platforms tegelijk.

Ik merk dat het me onrustig maakt en roept spanning op.
En dat is het tegenovergestelde van wat ik wil.

Mijn site en account is niet voor niets getiteld, in stilte gevangen.
En gevangen voelt het soms letterlijk.

Zo vlak voor mijn vakantie neem ik de beslissing om de stilte terug te brengen.
Minder posts maar wel echt, recht uit het hart, zonder franje.

Gedachten, mijmeringen, overdenkingen, ze komen allemaal samen.
Zo ook met de afbeeldingen en foto’s, die me raken.

Mijn roadtrip naar Genua, de prachtige kuststad in Italië, zal me hierbij helpen.
Geen planning, niets reserveren.
Gewoon op de bonnefooi vertrekken, kijken waar ik uitkom.

En na de vakantie, gewoon weer verder met het vangen van de stilte.

---

eens in de zoveel tijd
overvalt het me weer

geen duidelijke reden
geen directe oorzaak

desondanks aanwezig
de onrustige gevoelens
gevoed door onrustige gedachten

gedachten die ik zelf oproep
die ik zelf creëer
nu niet te stoppen

niet iets per se negatief
echter ook niets positiefs

onrust ontstaan uit twijfel
wel of niet
ja of nee

geen keuze
geen beslissing
het constante wikken en wegen

het duizelt me
het vermoeit me
energie gaat verloren

niets anders te doen
dan accepteren

wetend en vertrouwend
dat dit voorbij gaat

Deze mijmering is een vervolg op het eerder gedeelde, “Dromen”
Maar kan afzonderlijk worden gelezen.

---

zodra ik wakker wordt
voel ik het
dit wordt zo’n slechte dag

meestal na een slechte nacht
een nacht met dromen

dromen die blijven hangen
zich nestelen in mijn gedachten

me weer doen twijfelen
doe ik het wel goed

zou ik niet meer moeten doen
of juist meer moeten laten

het voelt zo zwaar
lijkt zo uitzichtloos

en toch sta ik weer op
verzorg mezelf
neem een douche
en begin aan de dag

---