Het is vroeg in de ochtend.
De zon komt voorzichtig boven de horizon uit.
Een nevel van mist hangt boven de velden.
Het is alsof de aarde haar dromen nog even vasthoudt.
Een vogel zingt, niet om gehoord te worden.
Maar omdat zingen in zijn natuur zit.
Bladeren fluisteren zacht tegen de wind.
Elke fluistering een ander verhaal.
Een verhaal dat alleen een oplettende luisteraar hoort.
Hier, tussen adem en stilte, vind ik de natuur.
Puur en ongedwongen.
Zoals het behoort te zijn.
Een vervolg op, het jaar in mij.
Soms wil ik gewoon wat schrijven.
Om mijn hoofd leeg te maken, gedachten de vrije loop te laten.
Het is dinsdagmiddag in augustus.
Buiten is het ruim 25 graden, morgen zelfs bijna 30.
Ik zit op mijn kamer, de luxaflex dicht tegen warmte en licht.
Binnen is het bijna net zo warm als buiten: 25,3 graden, lees ik op het display.
Vandaag is de laatste dag van mijn lange weekend.
Morgen begint mijn driedaagse werkweek weer, met de fietstocht van 30 kilometer heen.
Die rit maakt me kalm.
’s Ochtends is de weg rustig,
en nu het vakantietijd is valt ook de terugweg mee.
Toch voel ik onrust. Gisteren ook al.
Een tintelende arm, stijve schouders,
alsof spanning zich daar meteen nestelt.
Bij onrust, stress, of wanneer dingen niet lopen zoals ik wil.
Ik heb niets te klagen, en probeer dankbaar te zijn.
Maar soms komen de donkere gedachten toch op bezoek,
en voel ik de depressie op de loer liggen.
Gelukkig duren die periodes meestal kort.
Toch zie ik op tegen de donkere maanden.
De herfst staat voor de deur, en daarna de winter:
donker, kil en nat.
Hoewel ik op andere momenten kan verlangen
naar avonden met kaarslicht, een plaid, een goed boek.
Het leven beweegt in golven.
Soms hoog, soms laag.
Nu zit ik even in een dal.
Maar zelfs hier, diep beneden,
weet ik dat de volgende top ergens onderweg is.
Uit de serie ‘mijn jeugd’
mijn zolderkamer vennewaard 12
leeftijd ongeveer veertien jaar
rechts naast de deur
die naar het dakterras leidt
staat de witte kast
met bruine deuren
een klein vak boven
een groot vak daaronder
wanneer ik de deuren open
zie ik alle boeken staan
de boeken uit mijn jeugd
die ik bijna
allemaal gelezen heb
de geur
onmiskenbaar
van bij elkaar gestapelde boeken
die typische geur
niet in woorden te vangen
denkend aan die geur
brengt het me terug
de vervlogen boeken
de verhalen
spannend leerzaam avontuurlijk
de hele serie van de vijf
de kameleon
oorlogswinter
engelandvaarders
de kleine lord
mijn eerste visboek
zomaar een greep
geen idee waar ze nu zijn
Ik mis ze
zou ze nog een keer willen vasthouden
bekijken lezen
weer in het verhaal duiken
me laten meeslepen
door de boeken uit mijn jeugd
Vanuit mijn stilte
In deze woorden deel ik iets persoonlijks, een gedachte die met mij meereist terwijl ik schrijf.
Het is geen grote waarheid, slechts een echo van wat ik voel en zie in dit moment.
Gooi boeken niet weg, niet naar oud papier.
Boeken zijn een kostbare schat die niet in waarde uit te drukken is.
Bewaar ze, of laat ze herlezen door anderen.
Mijn laatste fysieke boeken zijn naar een stichting gegaan.
Een stichting die de kans geeft om mensen met een klein budget
de mogelijkheid te geven om boeken te lezen.
Een prachtig initiatief, zonder winstoogmerk,
gewoon het er laten zijn voor iedereen die het maar wil.
het is een zomerse avond
een zaterdag in augustus
al wandelend langs het strand
waar vele mensen zijn gekomen
genietend van de avondzon
liggen ze op de gehuurde bedjes
of op kleurrijke handdoeken
kinderen spelen bij de vloedlijn
graven sleuven om het zandkasteel
terrasjes zitten overvol
mensen praten honderduit
ik bekijk het van afstand
en draai me dan om
daar staat hij
ver boven alles uit
geen last van drukte
dit gaat aan hem voorbij
hij heeft een belangrijke taak
zo als de avond valt
laat hij zijn licht weer schijnen
als baken als waarschuwing
ook in deze tijd
nog steeds van belang
een symbool wellicht
uit vervlogen tijden
nog steeds sterk overeind
de vuurtoren van Egmond
het is de van Speijk
Note van de schrijver:
De vuurtoren is te bezoeken.
Het uitzicht vanaf de vuurtoren is fantastisch.
Maar liefst 137 treden leiden de trappen naar boven.
Kijk voor de actuele openingstijden op de site van Egmond aan Zee.
https://egmondaanzee.org/nl/vuurtoren/9168/vuurtoren-jcj-van-speijk-egmond.html
Op een dikke tak van onze, helaas overleden kersenboom, wacht deze mus geduldig.
Wachtend tot zijn of haar partner het nest, wat zich onder onze dakpannen bevindt, heeft verlaten.
Voor een wisseling van de wacht en het zoeken naar nieuw voedsel voor de jonge musjes.
Ieder jaar hetzelfde ritueel, het is een genot om dit te mogen aanschouwen.
De natuur is prachtig.
een winderige dinsdag
het is zomer
begin augustus
ik lig in de hangmat
het kan nog net
korte broek en t shirt
komende dagen
wordt het weer beter
meer zon
temperatuur omhoog
ik betrap mezelf erop
stiekem verlangend
naar naderende donkere dagen
buiten weer kouder
binnen aangenaam warm
geen besparing op gas
de kaars die voor me staat
en het waxinelichtje links
weer brandend en licht gevend
elke avond
even tijd voor bezinning
starend in de vlam
denkend aan wat was
degene die niet meer zijn
zo sluit ik de dag af
dankbaar voor dit moment
verlangend naar de volgende dag
Ik liep vaak gedachteloos langs alles heen.
Zelfs als ik wandelde, was mijn hoofd ergens verderop.
Tot ik op een dag stil bleef staan.
Bij een bloem die ik bijna had vertrapt.
Sindsdien probeer ik te kijken. Echt te kijken.
Niet om iets moois te maken.
Maar om iets te vinden.
Iets kleins, iets dat blijft hangen.
Dit blog is mijn manier om dat kijken te delen.
In beelden.
In woorden.
In stilte.
Niet om iets vast te leggen, maar om iets ruimte te geven.
Misschien herken je iets.
Misschien loop je even mee?
In stilte gevangen 