De muurhagedis is een echte zonaanbidder.
Hij warmt zijn lichaam op op stenen muren en rotsen om actief te blijven.
Deze soort komt veel voor in Zuid-Europa, maar duikt ook op noordelijker plekken waar het klimaat zachter wordt.
Een fascinerend voorbeeld van aanpassing en overlevingskunst in de natuur.
✨ Tussen het groen van de herfst laat deze bloem haar eigen verhaal achter.
Een vleugje paars in de laatste zonnestralen, fragiel, maar vol leven.
De natuur die zacht fluistert, er is altijd nog één bloei te gaan.
Ik lijk het kwijt te zijn, mijn inspiratie om te schrijven.
In mei dit jaar nog een onuitputtelijke bron waar ik alles uithaalde.
En nu, leeg.
Heeft het iets te maken met het feit dat ik het alcoholgebruik heb stopgezet?
Hebben mijn gedachten en mijmeringen niet meer de vrijheid om te dwalen, nu de roes weg is?
Ik durf het niet te zeggen.
Dit stuk is het eerste waarbij mijn woorden de weg weer naar het verhaal weten te vinden.
Nu, op mijn roadtrip naar Italië, waar ik op het terras van het onderkomen, de woorden weer voel stromen.
In de warmte van de zon, in de nabijheid van hagedissen en gekko’s, die voortdurend te zien zijn.
Zich ook opwarmen aan de zon.
Een klok in een kerk luidt het halve uur in, het is half twaalf en ik zit hier goed.
Goed omdat het anders is, goed omdat het niet thuis is, goed omdat het vakantie is.
En zo kan ik nog even doorgaan, maar het is zoals het nu is.
Het is goed.
“Misschien was de inspiratie nooit weg, maar wachtte ze tot ik hier zat.”
Soms hoef je alleen maar stil te staan om de schoonheid te zien.
Daar, waar een klein wezen even rust vindt.
Een moment van aandacht, verwondering, verbondenheid met iets dat bijna niemand ziet.
Vanuit de heuvels kijk ik uit over Chiavari.
Een zee van terracotta daken, waar het leven langzaam stroomt tussen de smalle straten. De klokkentoren waakt stil over de stad, terwijl de Ligurische zee in de verte glanst als een belofte van rust en vrijheid.
De klokkentoren waakt stil over de stad, terwijl de Ligurische zee in de verte glanst als een belofte van rust en vrijheid.
In het Wildrijk bij Sint Maartensvlotbrug vond ik deze vliegenzwam, badend in een straal van zonlicht.
De rode hoed, met zijn gouden stippen, leek even op te lichten tussen de bladeren.
Een moment van betovering in de herfst, waarin de natuur haar sprookjesachtige kant laat zien.
Langs de kust bij Bordighera rolt de zee zachtjes het kiezelstrand op.
De avondhemel kleurt warm boven de horizon, terwijl de golfslag een ritme van rust en eeuwigheid meegeeft.
Hier lijkt de tijd even stil te staan.
Enkel water, stenen en lucht in hun eenvoudige harmonie.
🌊✨
het is tijd
tijd om afscheid te nemen
afscheid te nemen van een metgezel
iemand die de afgelopen veertig jaar
er nagenoeg elke dag was
die me steun gaf
plezier gaf
me richting gaf, echter op de verkeerde route
die me boosheid, onzekerheid gaf
me de lust in het leven deed afnemen
ruim veertig jaar onder het juk
en nu is het dan toch echt tijd
het moet stoppen hoe dan ook
mijn gezondheid doorslaggevend
de regie weer in handen
blij en dankbaar door het leven gaan
meer energie
zin
vrijheid
leven
vele pogingen zijn niet gelukt
om vervolgens tot deze laatste te komen
na twee weken van afbouw
was het op 25 augustus de laatste
de laatste die ik tot mij nam
ik heb er de kracht voor
ik weet wat te doen
sterk het afscheid dragen
wetend dat het alleen maar beter wordt
het ga je goed mijn vriend
hoewel ik je steeds vaker
als mijn vijand zag
dit is mijn afscheid van jou
ik ontdoe me van jouw kracht
werp mijn kettingen af
en ga voor vrijheid
nabij Epe
landgoed tongeren
een oud stenen pad
ontstaan van dit pad
het zal me niet verbazen
als het uit de middeleeuwen stamt
door velden
bosrijke omgeving
roofvogels loerend op prooi
opgejaagd door een kraai
een kudde stieren loopt loom
wachtend tot ze op stal mogen
de zon werpt haar goudkleurige avondlicht over het landschap
ik groet een jonge vrouw
ze laat haar hond uit
de stieren lopen met haar mee
een hele kudde volgers zegt ze
inderdaad lach ik en loop verder
wat heb ik meer nodig
dan rust ruimte natuur
een vriendelijk contact
Een gehakkelde aurelia, met vleugels als gescheurde herfstbladeren, zoekt de zoetheid van rijpe bramen.
In dit stille ogenblik vloeien nazomer warmte en herfstkleur naadloos samen.
Een vluchtige dans van seizoenen.
🍇🍂🦋
In stilte gevangen 