Een gehakkelde aurelia, met vleugels als gescheurde herfstbladeren, zoekt de zoetheid van rijpe bramen.
In dit stille ogenblik vloeien nazomer warmte en herfstkleur naadloos samen.
Een vluchtige dans van seizoenen.
🍇🍂🦋
Dans van nazomer en herfst
Tag: Inspiratie
Echte vrijheid
echte vrijheid
is voor mij
een blanco agenda
geen afspraken
geen moeten
de dag nemen
zoals hij zich aandient
niets sturen
slechts zijn
het is wat het is
niets meer, niets minder
een blanco dag
die achteraf
alle vrijheid bood
Oog in oog met de natuur
Terwijl ik dit moment zag, voelde ik de intensiteit van de natuur heel dichtbij.
De torenvalk met zijn prooi, rauw, eerlijk en onverhuld.
Geen filter, geen romantiek, enkel de werkelijkheid van leven en overleven.
En toch… in die blik, in dat ogenblik, vond ik ook schoonheid en respect.
Stilte aan de Rhône
Aan de oever van de Rhône staat de kerk van Corbonod, stevig geworteld in steen en geschiedenis.
Het water stroomt kalm voorbij, terwijl de klok in de toren tijdloos over het dorp waakt.
Een plek waar rust, rivier en verleden elkaar ontmoeten.
Zonsondergang boven de Ligurische Zee
In Chiavari, aan de Ligurische kust, komt de dag langzaam tot een einde.
De zon glijdt achter de heuvels en laat de hemel gloeien in warme tinten van goud, oranje en rood.
De zee weerspiegelt dit spel van licht, terwijl een zachte stilte neerdaalt over de kustlijn.
Het is een moment dat niet alleen gezien, maar vooral gevoeld moet worden.
Een herinnering die je meeneemt, zelfs wanneer de nacht valt.
Vroege rit
tien voor half zes
mijn smartwatch trilt
maar ik was al wakker
ik maak me klaar
voor de fietstocht
die me naar het werk brengt
het is een prachtige ochtend
het is rustig weer
de zon al op
verwarmt mijn lichaam
de vogels laten van zich horen
een stukje bleke maan
nog zichtbaar
ik fiets rustig door
het steeds veranderende landschap
variërend van stedelijk
tot weer meer groen
in de verte
zie ik de intercity naar nijmegen
een kauw vliegt op in een boom
op een druk stuk weg
razen de auto’s langs me heen
het doet me niet veel
rust zit in mij
en ik bedenk me
hoe dankbaar ik moet zijn
zo’n schijnbaar normale fietstocht
hoe rijk dat eigenlijk is
de vrijheid
beweging
de buitenlucht
zoveel om even stil bij te staan
intens genieten
laat een ander zich druk maken
ik sla deze keer over
Kustlijn van Cassis
“Waar rots en zee elkaar omarmen, fluistert Cassis haar eeuwige rust.” 🌊🌿
Een ruige kustlijn bij Cassis, waar de Middellandse Zee zachtjes tegen de rotsen slaat.
Het spel van azuurblauw water, pijnbomen en oude muren ademt stilte en eeuwige schoonheid.
Een plek waar natuur en geschiedenis elkaar ontmoeten.
Gotische ziel van Nancy
De Basiliek van Saint-Epvre torent trots boven Nancy uit.
Met haar verfijnde gotische details, hoge spitsen en rijke beeldhouwwerken vertelt ze verhalen van geloof en vakmanschap.
Tegelijkertijd draagt ze een tijdloze poëzie, stenen die zingen, spitsen die de hemel aanraken en deuren die fluisteren van eeuwen stilte.
Hier komen kunst, geschiedenis en bezieling samen.
Een plek om even stil te worden en omhoog te kijken.
Social media, de druk van het delen
Herken je dit zelf ook, die druk om te delen?
Altijd maar aan staan terwijl het soms beter is om een stapje terug te doen.
Even een moment van stilte, dat is eng en vaak confronterend.
Alleen te zijn met je gedachten.
👉 Hoe ervaar jij de druk van social media?
Het overvalt me soms weleens.
De druk die het met zich meebrengt.
Het constante delen van beelden, gedachten en verhalen.
Snel nog even dit posten, het liefste op meerdere platforms tegelijk.
Ik merk dat het me onrustig maakt en roept spanning op.
En dat is het tegenovergestelde van wat ik wil.
Mijn site en account is niet voor niets getiteld, in stilte gevangen.
En gevangen voelt het soms letterlijk.
Zo vlak voor mijn vakantie neem ik de beslissing om de stilte terug te brengen.
Minder posts maar wel echt, recht uit het hart, zonder franje.
Gedachten, mijmeringen, overdenkingen, ze komen allemaal samen.
Zo ook met de afbeeldingen en foto’s, die me raken.
Mijn roadtrip naar Genua, de prachtige kuststad in Italië, zal me hierbij helpen.
Geen planning, niets reserveren.
Gewoon op de bonnefooi vertrekken, kijken waar ik uitkom.
En na de vakantie, gewoon weer verder met het vangen van de stilte.
Niet mijn plek, of toch wel
Deze gedachtegang gaat over het aarden op de juiste plek.
Een plek die goed voel, waar je echt thuis bent.
Heb je zelf ook wel eens het gevoel dat je niet op de juiste plek bent?
vaak overkomt me het gevoel
dat mijn plek niet de juiste is
het overvalt me
als ik op pad ben
rijdend door kleine dorpjes
waar de tijd lijkt stil te staan
de straten die rust uitademen
de kleine winkeltjes
die nog om zes uur sluiten
waar middagpauze heilig is
de velden om het dorp
met wuivend graan
of met maïs
van ruim twee meter
de zandpaden
die er tussendoor lopen
richting de rand van het bos
ik vraag me af
wellicht is de plek juist
alleen klopt de tijdspanne niet
en zit ik gevangen
in een verkeerde tijd
In stilte gevangen 