Onrust

eens in de zoveel tijd
overvalt het me weer

geen duidelijke reden
geen directe oorzaak

desondanks aanwezig
de onrustige gevoelens
gevoed door onrustige gedachten

gedachten die ik zelf oproep
die ik zelf creëer
nu niet te stoppen


niet iets per se negatief
echter ook niets positiefs

onrust ontstaan uit twijfel
wel of niet
ja of nee

geen keuze
geen beslissing
het constante wikken en wegen

het duizelt me
het vermoeit me
energie gaat verloren

niets anders te doen
dan accepteren

wetend en vertrouwend
dat dit voorbij gaat

Slechte dag

Deze mijmering is een vervolg op het eerder gedeelde, “Dromen”
Maar kan afzonderlijk worden gelezen.


zodra ik wakker wordt
voel ik het
dit wordt zo’n slechte dag

meestal na een slechte nacht
een nacht met dromen

dromen die blijven hangen
zich nestelen in mijn gedachten

me weer doen twijfelen
doe ik het wel goed

zou ik niet meer moeten doen
of juist meer moeten laten

het voelt zo zwaar
lijkt zo uitzichtloos

en toch sta ik weer op
verzorg mezelf
neem een douche
en begin aan de dag


De laatste zomerdag?


het zou zomaar kunnen
dat dit de laatste is

eind augustus
september in aantocht

morgen is er omslag voorspeld
een afscheid van de zomer

en hoewel het nog mogelijk is
zou zomaar ineens
de herfst kunnen invallen

de dagen worden al korter
de ochtenden later licht
avonden eerder donker

grijze wolkenluchten
vooruit gestuwd door wind

regen in grote getale
waar eerder nog tekort was

heel eerlijk
ik ben er niet klaar voor
wil dit nog even niet

laten we toch maar hopen
op een kleine terugkeer

die heerlijke zomerse dagen


Dromen

🌌 Dromen, soms zacht en troostend, soms vreemd en intens.
Ze laten zich zien als spiegels van ons innerlijk, maar niet altijd begrijpen we hun taal.

👉 Wat doen dromen met jou?
Vind je er betekenis in, of laat je ze liever voorbijgaan als wolken in de nacht?

📖 Mijn nieuwe mijmering vind je hieronder.


welterusten
nog even een slaapverhaal en dan genieten van een ongestoorde nacht

dan ineens uit het niets
komen ze tevoorschijn
de een na de ander
de dromen
de onbewuste hersenspinsels

soms positief
nu echter negatief en zoveel
vier op z’n minst

wat is dit toch
waarom zo vreemd
waarom zo wreed

kan ik er iets mee
moet ik er iets mee
herken ik er iets in

of is dit slechts het begin
van een aankomende
slechte dag


Zonnige avond aan het strand

De zon zakt langzaam weg achter de horizon.
Het licht wordt zachter, goud dat zich uitstrekt over de zee.
Golven rollen rustig het strand op, alsof ze nog één keer willen fluisteren voordat de nacht hen tot stilte maant.

Ik voel het zand onder mijn voeten afkoelen, de warmte van de dag glijdt langzaam uit mijn huid.
Meeuwen trekken in trage lijnen voorbij, hun vleugels glanzen kort in het laatste licht.

Er is geen haast meer.
Geen klok die tikt, geen woorden die uitgesproken hoeven te worden.
Alleen het moment, een ademhaling in de stilte gevangen, in de eindeloze beweging van de zee.
Hier aan de rand van het water, lijkt alles even op zijn plaats te vallen.
Alsof de wereld fluistert:

dit is genoeg.