---

Soms verandert er iets in je leven waar je niet om hebt gevraagd.
Niet door een keuze, maar door een verschuiving.
En ineens is de stilte weg.

Niet de stilte van afwezigheid,
maar de stilte die veiligheid werd.
Een ruimte waarin je langzaam begon te landen.
Waarin je adem weer dieper ging,
waarin je even niet hoefde te reageren.

Wanneer die stilte verdwijnt, blijft er iets achter.
Geen paniek, maar wel een zwaarte.
Alsof de rugzak die je droeg ineens weer wordt aangevuld
En dit terwijl hij net iets minder op de voorgrond stond.

Ik merk dat ik het moeilijk vind om hier woorden aan te geven.
Niet omdat ik het niet voel,
maar omdat het gevoel groter is dan ik in woorden kan uitdrukken.

Wat ik wel weet, ik zal verder moeten.
Niet heroïsch, niet moedig.
Maar gewoon verder.

Er zijn momenten waarop ik besef dat dit me iets leert.
Niet over plannen of doelen,
maar over mezelf laten zien.
Niet door uitleg te geven,
maar door keuzes te maken.

Beslissingen nemen die niet zijn ontstaan uit afstemming op anderen.
Maar uit luisteren naar wat van mij is.
Hoe dat er precies uitziet weet ik nog niet, en misschien hoeft dat nu ook nog niet.

Soms probeer ik mijn dagen te vullen.
Met beweging, ideeën, plannen.
Maar als ik eerlijk ben, op het hardlopen na, voelt veel leeg.
Alsof mijn binnenwereld niet meer in contact staat met mijn buitenwereld.

En toch, is dat geen leegte, het is een tussenruimte.

Ik weet nog niet hoe ik verder wil.   Of wat ik verder wil.
En misschien is dat voorlopig het enige eerlijke antwoord.

Niet weten is soms geen gebrek aan richting, maar het bewijs dat je niet langer op de automatische piloot leeft.

En misschien is dat wat er overblijft
wanneer de stilte verdwijnt.
De noodzaak om opnieuw te luisteren, zonder meteen te hoeven weten waar het naartoe gaat.

---