De verstilde eenvoud van het Kleimeer

Er zijn van die dagen dat de wereld even te snel draait en alles tegelijk op je afkomt.
Op zulke momenten is er geen fijnere plek dan het Kleimeer bij Koedijk.
Terwijl de zon langzaam zakt, kleurt het riet goudgeel en wordt het water zo glad als een spiegel.

Ik merk dat het ritme van de natuur me helpt om de dag even te vergeten en de focus te verleggen naar het hier en nu.
Geen strakke schema’s of sociale druk, alleen het geluid van de wind en dit uitzicht.
Soms is een wandeling langs de kant van de sloot precies de reset die nodig is om de batterij weer op te laden.
Een verborgen pareltje vlakbij Alkmaar waar de tijd wel even stil lijkt te staan.

Tussen eb en vloed, duin en meer

Gisteren werd ik getrakteerd op dit prachtige uitzicht, een verborgen duinmeer, omringd door het goudgele helmgras en de ruige struiken die deze omgeving zo karakteristiek maken.
De grijze lucht boven de duintoppen zorgt voor dat typische, rustgevende Hollandse licht.
Het is hier elke dag anders, maar vandaag voelde het extra sereen.

Even geen stadse geluiden, alleen het ritselen van de wind door het gras.
Een herinnering dat we deze prachtige achtertuin moeten koesteren.

Lijnen in het landschap

Is er iets mooiers dan een mistige ochtend op Landgoed Tongeren?
Terwijl de rest van de wereld nog langzaam wakker wordt, dwaal ik hier tussen de weilanden nabij Epe.
De sfeer in het bos en op de hei is momenteel betoverend.
Deze boom staat daar als een wachter in het landschap, geduldig wachtend op de lente, maar prachtig in zijn huidige soberheid.
Een verborgen pareltje op de Veluwe dat elk seizoen weer verrast.

Het pad van de stilte

Er heerst een bijzondere magie op dagen dat de wolken laag over de Veluwe hangen.
Geen felle zonnestralen, maar een zacht, grijs licht dat de kleuren van het landschap dieper en eerlijker maakt.

Hier, op het vlonderpad van Landgoed Tongeren, lijkt de tijd even stil te staan.
Terwijl de regen zachtjes op de planken tikt en de laatste druppels aan de kale takken blijven hangen, wijst het kronkelende pad me de weg.
Het is een uitnodiging om langzamer te gaan, diep in te ademen en simpelweg te zijn waar ik ben.

De natuur heeft geen filter nodig wanneer ze haar eigen, verstilde verhaal vertelt.

De tijd gaat echt snel


Nog geen vier maanden geleden zaten we aan tafel, gebogen over kaarten en routes, kijkend naar de weg die ons richting Italië zou brengen.
Onze roadtrip voerde ons via België, Luxemburg en Frankrijk naar Italië, om daarna via Frankrijk en Duitsland weer terug te keren naar Nederland.
De bestemming was aanvankelijk nog vaag, maar langzaam tekende zich aan de horizon een richting af.
Genua, de grote kuststad, werd ons keerpunt.

En nu, de kerstdagen achter ons, oud en nieuw nog net voor de deur, maken we ons klaar voor de volgende reis.
Een bestemming die aan het begin van dit jaar al vastlag.
We verlangden opnieuw naar de warmte, naar de natuur met haar eindeloze vulkanische landschappen, de ruige zee en de soms verlaten stranden van dit Canarische eiland.

Fuerteventura.
Onze eerste kennismaking, die eerder dit jaar abrupt werd onderbroken.
Daarover later meer.

Nog even, en we vertrekken weer.
Het nieuwe jaar is dan net begonnen.
Op zondag 4 januari vliegen we vroeg in de ochtend, zodat een groot deel van de dag nog open voor ons ligt.

En net als vorig jaar lijken ook nu de weergoden ons goedgezind.
Hier in Nederland én op Fuerteventura.
Geen problemen bij vertrek, en bij aankomst een aangename 22 graden, zon, met een zachte bries.

Zodra we de huurauto hebben opgehaald, gaan we op pad, heel rustig aan.
Langs enkele bezienswaardigheden, zodat we niet te vroeg bij het appartement arriveren.
Het genieten kan beginnen.
En een moment van dankbaarheid is dan op zijn plaats.


Een beetje kleur

Ik wandel regelmatig bij de natuurbegraafplaats Geestmerloo bij mij om de hoek.
Zomaar even een klein rondje tussen de nu kale bomen en struiken.
Uitkijkend over het water breng ik even mijn gedachten tot rust, gewoon even lekker om buiten te zijn.
Deze maandagochtend was het grijs, geen straaltje zonneschijn of ook maar iets van verlichting te ontdekken.
Tot ik tussen de struiken door toch nog iets kleurrijks ontdekte.
Een gele gloed in een grijze wereld, als je goed oplet is er altijd wel iets moois te ontdekken.