Ik merk dat ik niets meer te vertellen heb.
Opgedroogd, uitgeput, inspiratieloos.
Ik denk dat dit de meeste schrijvers wel eens overkomt.
Echter in mijn geval heeft te maken, denk ik, met mijn alcoholonthouding.
Ik drink nu helemaal geen alcohol meer.
25 augustus 2025 was het laatste, sindsdien niets meer.
Er waren pieken en dalen en wat volgde was een zoektocht.
Een zoektocht naar mezelf.
Want wie ben ik eigenlijk na 40 jaar alcohol te hebben gedronken?
Wat is er nog van mij over?
Alle beslissingen genomen op basis van veiligheid, zekerheid,
confrontatie vermijdend.
Nooit echt voor mezelf gekozen.
Altijd mee gewandeld op het pad van een ander.
En nu, na een half jaar strijd tegen en met mezelf,
heb ik toch het pad even moeten verlaten.
Een afslag genomen om mijn gedachten tot rust te brengen.
In plaats van alcohol nu antidepressiva,
ik weet niet wat uiteindelijk slechter of beter is.
Ik neem het maar zoals het komt.
Nu wachtend op behandeling, er zijn lange wachttijden.
Zal het wachten de moeite waard zijn,
het waard zijn om echt de diepte in te gaan.
Kijken wat er naar boven komt, gevolgd door acceptatie.
Alleen de tijd zal het leren.
.
In stilte gevangen 