De eerste eikels verschijnen tussen het groen, een stille belofte dat de herfst eraan komt.
In dit kleine detail schuilt de magie van verandering, groei en de kringloop van de natuur. 🍂🌰
Voorproefje van de herfst
Tag: Natuur
Magie in bloei
Alsof de natuur zelf een mandala heeft geschilderd, de passiebloem opent zich als een poort naar stilte, verwondering en magie. 🌿💜✨
Stilte in beweging
✨ Een moment van pure stilte in de natuur.
Deze sierlijke juffer rust even uit en laat haar fragiele vleugels schitteren in het zonlicht.
Zo klein, zo kwetsbaar, maar tegelijk ook een prachtig staaltje van kracht en elegantie. 🌿🦋
De laatste zomerdag?
het zou zomaar kunnen
dat dit de laatste is
eind augustus
september in aantocht
morgen is er omslag voorspeld
een afscheid van de zomer
en hoewel het nog mogelijk is
zou zomaar ineens
de herfst kunnen invallen
de dagen worden al korter
de ochtenden later licht
avonden eerder donker
grijze wolkenluchten
vooruit gestuwd door wind
regen in grote getale
waar eerder nog tekort was
heel eerlijk
ik ben er niet klaar voor
wil dit nog even niet
laten we toch maar hopen
op een kleine terugkeer
die heerlijke zomerse dagen
Fluistering van de vlinder
Een vlinder herinnert me eraan dat verandering tijd mag kosten.
Rustig, stap voor stap en toch zo bijzonder wanneer het gebeurt.
✨Wat helpt jou om in je eigen tempo te groeien?
Zonnige avond aan het strand
De zon zakt langzaam weg achter de horizon.
Het licht wordt zachter, goud dat zich uitstrekt over de zee.
Golven rollen rustig het strand op, alsof ze nog één keer willen fluisteren voordat de nacht hen tot stilte maant.
Ik voel het zand onder mijn voeten afkoelen, de warmte van de dag glijdt langzaam uit mijn huid.
Meeuwen trekken in trage lijnen voorbij, hun vleugels glanzen kort in het laatste licht.
Er is geen haast meer.
Geen klok die tikt, geen woorden die uitgesproken hoeven te worden.
Alleen het moment, een ademhaling in de stilte gevangen, in de eindeloze beweging van de zee.
Hier aan de rand van het water, lijkt alles even op zijn plaats te vallen.
Alsof de wereld fluistert:
dit is genoeg.
Verstilde aanwezigheid
Tussen het groen verschijnt een klein, zacht pluizebolletje met een lange staart.
Bijna onzichtbaar in het dichte struikgewas, en toch vangt het oog dit moment van stilte.
Een ontmoeting die herinnert aan hoe kwetsbaar en tegelijk hoe krachtig de natuur zich laat zien.
Enkel voor wie de rust neemt om echt te kijken.
Gevonden in verborgenheid
Verscholen in het hoge gras, vertrouwt de haas op zijn stilte.
Toch verraadt een glimp van licht zijn aanwezigheid,
een moment waarin natuur en verborgenheid elkaar raken.
De natuur kan hard zijn
De natuur heeft mooie kanten.
Helaas soms ook donkere.
Op 9 augustus plaatste ik een foto van een mus in onze kersenboom.
Geduldig wachten was de titel.
Dit verhaal gaat over diezelfde mus.
Het speelde zich af op een bewolkte zondagmiddag, 17 augustus.
Ik zat in de achtertuin, luisterend naar binaural beats en verdiept in Landlijnen van Raynor Winn, een prachtig boek.
Plotseling zag ik vanuit mijn ooghoek iets van het garagedak vallen en met vaart onder de laurierstruik schieten.
Direct gevolgd door een hoop gepiep en gekwetter.
Het bleek een jong musje, net uit het nest.
Vliegen kon het nog niet.
Al snel sprong het van tak naar tak, hoger de struik in, luid roepend om aandacht.
Moedermus vond het snel en kwetterde boos, alsof ze wilde zeggen:
“Kijk nu toch wat je hebt gedaan, je was er nog niet klaar voor!”
Ik zocht op wat te doen.
Het advies: niets, als het musje veren heeft en zijn moeder in de buurt is.
En zo vloog moedermus heen en weer, heen naar het nest onder de dakpan, dan weer naar de laurier, onophoudelijk voerend.
Maar het gepiep trok ook een ander aan.
De grijze buurpoes liep nieuwsgierig over het schuurtje, ogen strak gericht op de laurier.
Moedermus fladderde zenuwachtig heen en weer.
De poes verdween… althans dat dacht ik.
Opeens hield het gepiep op.
Een korte stilte.
Toen een felle uitbarsting van moedermus.
Met afschuw zag ik de poes met het musje in zijn bek over de schutting verdwijnen.
Ik weet, dit is de natuur.
Maar het zo van dichtbij meemaken raakte me diep.
Nog vaak keerde moedermus terug naar de struik, tevergeefs zoekend.
Een dag later was ze alweer druk bezig de andere jongen te voeden.
Vergeten, of slechts aanvaard?
Onderstaand de link naar de foto van de moedermus.
Tederheid van de avondzon
Een moment van pure sereniteit.
De zwaan glijdt zacht door het gouden water, gevangen in de stilte van de ondergaande zon.
Een beeld dat ademt in rust en tijdloosheid.
In stilte gevangen 