Tag: Overdenken

Het nieuwe jaar

On door Tim van't HoenderdaalinWoordenEen reactie plaatsen

Het nieuwe jaar is begonnen.
2025 ligt achter me,
2026 heet me welkom.

Het was een rustige oudejaarsavond.
Televisie gekeken,
om de tijd sneller te laten gaan.

Waar heb ik naar zitten kijken?
Het was een toneelstuk.
Hoofdpersonen zijn bekende mensen,
het stuk ging over bekende mensen.
Bekende mensen die een spelletje spelen
en ondertussen de hoogtepunten doornemen.

Nogmaals:
waar heb ik naar zitten kijken?
Toneelspelers die hun best doen,
hun best doen om in hun rol te blijven.
Niet te negatief hoor,
dat willen de mensen niet zien.
Als er al een traan is,
dan is het om heel even stil te staan bij een gemis.
Maar daarna: direct weer door.

Ik weet het heus wel,
het ligt grotendeels aan mij.
Ik zit te veel in mijn hoofd,
te veel in gedachten.
Relativeren, maar niet te veel.
Datzelfde geldt voor bagatelliseren.

Veel denken is niet goed,
niet voor mij.
Het geeft me onrust.
Maar het voelt zo bekend.

Mijn ziel is somber.
Dat was het al.
Dat is het nog steeds.

En dat wil ik bekijken.
Hoe kan ik dat ombuigen?
Hoe kan ik toneelspeler worden
van het stuk dat leven heet?
Meer naar buiten,
iets minder naar binnen.

Ik kijk uit het raam.
Nieuwjaarsdag is vooral
veel wind en soms erg nat,
met af en toe een lichtere plek.

Misschien is dat het ook wel.
Om door alles heen
toch het licht te blijven zien.

Dat is voor iedereen anders.
Voor mij is het:
rust, vrijheid en eenvoud.

Misschien hoeft het leven geen toneelstuk te zijn.
En ik geen speler.
Misschien mag ik af en toe gewoon
even naast het podium staan,
ademhalen,
en kijken waar het licht vandaan komt.

Wat overblijft wanneer de stilte verdwijnt

On door Tim van't HoenderdaalinWoordenEen reactie plaatsen

Soms verandert er iets in je leven waar je niet om hebt gevraagd.
Niet door een keuze, maar door een verschuiving.
En ineens is de stilte weg.

Niet de stilte van afwezigheid,
maar de stilte die veiligheid werd.
Een ruimte waarin je langzaam begon te landen.
Waarin je adem weer dieper ging,
waarin je even niet hoefde te reageren.

Wanneer die stilte verdwijnt, blijft er iets achter.
Geen paniek, maar wel een zwaarte.
Alsof de rugzak die je droeg ineens weer wordt aangevuld
En dit terwijl hij net iets minder op de voorgrond stond.

Ik merk dat ik het moeilijk vind om hier woorden aan te geven.
Niet omdat ik het niet voel,
maar omdat het gevoel groter is dan ik in woorden kan uitdrukken.

Wat ik wel weet, ik zal verder moeten.
Niet heroïsch, niet moedig.
Maar gewoon verder.

Er zijn momenten waarop ik besef dat dit me iets leert.
Niet over plannen of doelen,
maar over mezelf laten zien.
Niet door uitleg te geven,
maar door keuzes te maken.

Beslissingen nemen die niet zijn ontstaan uit afstemming op anderen.
Maar uit luisteren naar wat van mij is.
Hoe dat er precies uitziet weet ik nog niet, en misschien hoeft dat nu ook nog niet.

Soms probeer ik mijn dagen te vullen.
Met beweging, ideeën, plannen.
Maar als ik eerlijk ben, op het hardlopen na, voelt veel leeg.
Alsof mijn binnenwereld niet meer in contact staat met mijn buitenwereld.

En toch, is dat geen leegte, het is een tussenruimte.

Ik weet nog niet hoe ik verder wil.   Of wat ik verder wil.
En misschien is dat voorlopig het enige eerlijke antwoord.

Niet weten is soms geen gebrek aan richting, maar het bewijs dat je niet langer op de automatische piloot leeft.

En misschien is dat wat er overblijft
wanneer de stilte verdwijnt.
De noodzaak om opnieuw te luisteren, zonder meteen te hoeven weten waar het naartoe gaat.

🌿 Stilte aan het water

On door Tim van't HoenderdaalinBeeldenEen reactie plaatsen

Tijdens een korte ochtendwandeling bij de natuurbegraafplaats liep ik langs dit stukje water.
Het was nog vroeg, de lucht zacht en de wereld bijna stil.
Alles viel even samen: de kleuren, de rust, de ruimte om me heen.

Dit zijn de momenten waar ik het meest mee verbonden ben.
Geen afleiding, geen ruis, geen verwachtingen.
Alleen kijken, ademen en voelen dat ik er ben.

Het beeld laat precies zien waar mijn aandacht de laatste tijd naartoe gaat: eenvoud, rust en vrijheid.
Geen grote stappen, maar kleine momenten die me dichter bij mezelf brengen.

Een stille herinnering dat ik niet ver hoef te gaan om iets waardevols te vinden.
Soms ligt het gewoon om de hoek, als ik maar de tijd neem om te kijken.

De laatste zomerdag?

On door Tim van't HoenderdaalinWoordenEen reactie plaatsen

het zou zomaar kunnen
dat dit de laatste is

eind augustus
september in aantocht

morgen is er omslag voorspeld
een afscheid van de zomer

en hoewel het nog mogelijk is
zou zomaar ineens
de herfst kunnen invallen

de dagen worden al korter
de ochtenden later licht
avonden eerder donker

grijze wolkenluchten
vooruit gestuwd door wind

regen in grote getale
waar eerder nog tekort was

heel eerlijk
ik ben er niet klaar voor
wil dit nog even niet

laten we toch maar hopen
op een kleine terugkeer

die heerlijke zomerse dagen

Dromen

On door Tim van't HoenderdaalinWoordenEen reactie plaatsen

🌌 Dromen, soms zacht en troostend, soms vreemd en intens.
Ze laten zich zien als spiegels van ons innerlijk, maar niet altijd begrijpen we hun taal.

👉 Wat doen dromen met jou?
Vind je er betekenis in, of laat je ze liever voorbijgaan als wolken in de nacht?

📖 Mijn nieuwe mijmering vind je hieronder.

welterusten
nog even een slaapverhaal en dan genieten van een ongestoorde nacht

dan ineens uit het niets
komen ze tevoorschijn
de een na de ander
de dromen
de onbewuste hersenspinsels

soms positief
nu echter negatief en zoveel
vier op z’n minst

wat is dit toch
waarom zo vreemd
waarom zo wreed

kan ik er iets mee
moet ik er iets mee
herken ik er iets in

of is dit slechts het begin
van een aankomende
slechte dag

De natuur kan hard zijn

On door Tim van't HoenderdaalinWoordenEen reactie plaatsen

De natuur heeft mooie kanten.
Helaas soms ook donkere.

Op 9 augustus plaatste ik een foto van een mus in onze kersenboom.
Geduldig wachten was de titel.

Dit verhaal gaat over diezelfde mus.
Het speelde zich af op een bewolkte zondagmiddag, 17 augustus.

Ik zat in de achtertuin, luisterend naar binaural beats en verdiept in Landlijnen van Raynor Winn, een prachtig boek.
Plotseling zag ik vanuit mijn ooghoek iets van het garagedak vallen en met vaart onder de laurierstruik schieten.
Direct gevolgd door een hoop gepiep en gekwetter.

Het bleek een jong musje, net uit het nest.
Vliegen kon het nog niet.
Al snel sprong het van tak naar tak, hoger de struik in, luid roepend om aandacht.
Moedermus vond het snel en kwetterde boos, alsof ze wilde zeggen:
“Kijk nu toch wat je hebt gedaan, je was er nog niet klaar voor!”

Ik zocht op wat te doen.
Het advies: niets, als het musje veren heeft en zijn moeder in de buurt is.
En zo vloog moedermus heen en weer, heen naar het nest onder de dakpan, dan weer naar de laurier, onophoudelijk voerend.

Maar het gepiep trok ook een ander aan.
De grijze buurpoes liep nieuwsgierig over het schuurtje, ogen strak gericht op de laurier.
Moedermus fladderde zenuwachtig heen en weer.
De poes verdween… althans dat dacht ik.

Opeens hield het gepiep op.
Een korte stilte.
Toen een felle uitbarsting van moedermus.

Met afschuw zag ik de poes met het musje in zijn bek over de schutting verdwijnen.
Ik weet, dit is de natuur.
Maar het zo van dichtbij meemaken raakte me diep.
Nog vaak keerde moedermus terug naar de struik, tevergeefs zoekend.

Een dag later was ze alweer druk bezig de andere jongen te voeden.
Vergeten, of slechts aanvaard?

Onderstaand de link naar de foto van de moedermus.

Geduldig wachten

Zomaar iets schrijven

On door Tim van't HoenderdaalinWoordenEen reactie plaatsen

Een vervolg op, het jaar in mij.

Soms wil ik gewoon wat schrijven.
Om mijn hoofd leeg te maken, gedachten de vrije loop te laten.

Het is dinsdagmiddag in augustus.
Buiten is het ruim 25 graden, morgen zelfs bijna 30.
Ik zit op mijn kamer, de luxaflex dicht tegen warmte en licht.
Binnen is het bijna net zo warm als buiten: 25,3 graden, lees ik op het display.

Vandaag is de laatste dag van mijn lange weekend.
Morgen begint mijn driedaagse werkweek weer, met de fietstocht van 30 kilometer heen.
Die rit maakt me kalm.

’s Ochtends is de weg rustig,
en nu het vakantietijd is valt ook de terugweg mee.

Toch voel ik onrust. Gisteren ook al.
Een tintelende arm, stijve schouders,
alsof spanning zich daar meteen nestelt.
Bij onrust, stress, of wanneer dingen niet lopen zoals ik wil.

Ik heb niets te klagen, en probeer dankbaar te zijn.
Maar soms komen de donkere gedachten toch op bezoek,
en voel ik de depressie op de loer liggen.
Gelukkig duren die periodes meestal kort.

Toch zie ik op tegen de donkere maanden.
De herfst staat voor de deur, en daarna de winter:
donker, kil en nat.
Hoewel ik op andere momenten kan verlangen
naar avonden met kaarslicht, een plaid, een goed boek.

Het leven beweegt in golven.
Soms hoog, soms laag.
Nu zit ik even in een dal.
Maar zelfs hier, diep beneden,
weet ik dat de volgende top ergens onderweg is.

Boeken uit mijn jeugd

On door Tim van't HoenderdaalinWoordenEen reactie plaatsen

Uit de serie ‘mijn jeugd’

mijn zolderkamer vennewaard 12
leeftijd ongeveer veertien jaar

rechts naast de deur
die naar het dakterras leidt 
staat de witte kast 
met bruine deuren

een klein vak boven
een groot vak daaronder

wanneer ik de deuren open
zie ik alle boeken staan
de boeken uit mijn jeugd
die ik bijna
allemaal gelezen heb


de geur
onmiskenbaar
van bij elkaar gestapelde boeken
die typische geur
niet in woorden te vangen

denkend aan die geur
brengt het me terug
de vervlogen boeken
de verhalen
spannend leerzaam avontuurlijk

de hele serie van de vijf
de kameleon 
oorlogswinter 
engelandvaarders
de kleine lord
mijn eerste visboek

zomaar een greep
geen idee waar ze nu zijn

Ik mis ze
zou ze nog een keer willen vasthouden

bekijken lezen
weer in het verhaal duiken 
me laten meeslepen

door de boeken uit mijn jeugd

Vanuit mijn stilte
In deze woorden deel ik iets persoonlijks, een gedachte die met mij meereist terwijl ik schrijf.
Het is geen grote waarheid, slechts een echo van wat ik voel en zie in dit moment.

Gooi boeken niet weg, niet naar oud papier.
Boeken zijn een kostbare schat die niet in waarde uit te drukken is.
Bewaar ze, of laat ze herlezen door anderen.
Mijn laatste fysieke boeken zijn naar een stichting gegaan.
Een stichting die de kans geeft om mensen met een klein budget
de mogelijkheid te geven om boeken te lezen.
Een prachtig initiatief, zonder winstoogmerk,
gewoon het er laten zijn voor iedereen die het maar wil.

Geduldig wachten

On door Tim van't HoenderdaalinWoorden1 reactie

Op een dikke tak van onze, helaas overleden kersenboom, wacht deze mus geduldig.
Wachtend tot zijn of haar partner het nest, wat zich onder onze dakpannen bevindt, heeft verlaten.
Voor een wisseling van de wacht en het zoeken naar nieuw voedsel voor de jonge musjes.
Ieder jaar hetzelfde ritueel, het is een genot om dit te mogen aanschouwen.

De natuur is prachtig.