De Caldera de Lobos.
Een oud vulkanisch hart, verstild in tijd.
Ruwe lava, lage begroeiing en een open lucht die alles relativeert.
Een plek waar het tempo vanzelf zakt en je alleen nog hoeft te kijken.
Stilte in de caldera
Tag: Reizen
Kleine bewoner van een grote krater
Even oogcontact met een nieuwsgierige bewoner van de Calderón Hondo.
Tussen lava, steen en stilte steekt hij voorzichtig zijn kop omhoog.
Alert, kwetsbaar en perfect op zijn plek in dit ruige landschap van Fuerteventura.
Laatste blik
De haven van Corralejo ligt er rustig bij.
Zeilboten wiegen zacht op het water, terwijl in de verte de vulkaan van Lanzarote waakt over de horizon.
Een moment van stilte, tussen vertrekken en vasthouden.
De laatste aanblik van een vakantie waarin de tijd even langzamer mocht gaan en die je meeneemt, ook als je alweer verder moet 🥹
De stilte van de krater
De krater van Calderón Hondo op Fuerteventura.
Een plek waar kracht en stilte samenkomen.
Wat ooit vuur en beweging was, ligt nu open en stil in het landschap. Rauw, sober en tijdloos.
Staand aan de rand voel je hoe klein je bent, en hoe groots de aarde kan zijn.
Steenloper in stite
Op de zwarte lavastenen van Lobos staat hij even stil.
De steenloper, klein, alert en onverstoorbaar laat zich dragen door het zachte licht en het ruige landschap.
Wit en bruin tekenen zich af tegen de vulkanische kust, waar zee en steen elkaar al eeuwen ontmoeten.
Een moment van eenvoud, precies op de grens van land en water.
Stille bewoner van het eiland
Tussen het ruige, droge landschap van Fuerteventura laat deze barbarijse eekhoorn zich even zien.
Klein, alert en perfect aangepast aan een omgeving waar leven niet vanzelfsprekend is.
Een subtiele ontmoeting met de veerkracht van de natuur op de Canarische Eilanden.
Een ander gezicht van Fuerteventura
Dit is niet het Fuerteventura van lava en leegte alleen.
Tussen de glooiende heuvels verschijnt een groene gloed, subtiel maar onmiskenbaar.
Een eiland dat meer lagen heeft dan je op het eerste gezicht verwacht.
Stilte op drie tenen
Aan de rand van de branding, waar elke golf het strand herschrijft, staat de drieteenstrandloper.
Een vogel van beweging, vastgelegd in een moment van stilstand.
De drieteenstrandloper (Calidris alba) is een typische bewoner van open kusten. Hij mist de achterteen die veel andere steltlopers hebben, een aanpassing aan het leven op nat, vlak zand. Zijn korte poten en compacte lichaam maken hem uitzonderlijk wendbaar in de smalle zone waar zee en land elkaar voortdurend afwisselen.
Hier, aan de kust van Corralejo op Fuerteventura, foerageert hij op wat de zee prijsgeeft: kleine kreeftachtigen, wormen en insectenlarven die bij elke terugtrekkende golf even bereikbaar zijn. Zijn gedrag is precies afgestemd op het ritme van het water, een lopen, stoppen, kijken, pikken, eindeloos herhaald.
Op deze foto lijkt hij losgezongen van die dynamiek.
Het lichaam stil, de blik geconcentreerd.
Alsof hij niet jaagt, maar meet.
Wetenschappelijk gezien is dit een overwinteraar, een vogel die duizenden kilometers aflegt tussen Arctische broedgebieden en zuidelijke kusten. Maar in dit ene moment is hij geen reiziger, geen schakel in een migratie systeem. Hij is alleen dit, een aanwezigheid in het nu.
De zee beweegt.
Het wier verschuift.
Hij blijft.
Misschien schuilt juist daarin zijn kracht en zijn schoonheid,
volledig aangepast aan verandering,
maar nooit gehaast.
In stilte gevangen,
precies waar hij hoort te zijn.
Het einde van een bewogen jaar, 2025
Waarom bewogen?
Om meerdere redenen.
Onder andere het afscheid moeten nemen van Nouscha, onze lapjespoes.
Een onnodig afscheid.
Als de dierenarts beter naar ons had geluisterd, had er eerder kunnen worden ingegrepen.
Nu hebben we, ondanks alle behandelingen van een andere dierenarts, toch afscheid moeten nemen.
En nog net op tijd hoefden we geen afscheid te nemen van onze andere poes, Epine.
Tijdens onze vakantie in Fuerteventura, kort na het overlijden van Nouscha, werd zij ziek.
We hadden wel iemand die voor haar zorgde, maar konden en wilden dit niet overlaten aan ‘vreemden’.
Zeker niet toen we hoorden dat ze was opgenomen bij de dierenarts en onder intensieve controle stond.
Mijn vrouw is toen vroegtijdig teruggevlogen en ik bleef achter op Fuerteventura.
Een hele vreemde gewaarwording, zo van elkaar gescheiden over een grote afstand.
Dankzij de zorg van de dierenarts en de aanwezigheid van mijn vrouw krabbelde Epine weer op.
Nu, bijna een jaar later, gaat het nog steeds goed met haar en verwachten we geen problemen met haar tijdens onze afwezigheid in januari.
De vakanties die daarop volgden, Epe, Borger en nog een keer Epe, brachten niet de rust waar we zo naar verlangden.
We besloten de vakanties en uitstapjes daarom even on hold te zetten.
In juni kwam ik er bij toeval achter dat mijn bloeddruk veel te hoog was.
Direct liet ik bloedonderzoek doen.
Daaruit bleek dat mijn ‘slechte’ cholesterol iets te hoog was, maar vooral dat mijn triglyceriden veel te hoog waren.
De oorzaak was mij wel bekend.
Een te lange periode, lees veertig jaar, waarin ik vrijwel iedere avond alcohol dronk, begon zijn tol te eisen.
Ik paste direct mijn eetgewoonten aan, al at ik niet echt slecht.
Maar pas op 25 augustus liet ik de alcohol volledig staan.
In oktober liet ik opnieuw mijn bloed controleren en de waarden bleken fors gedaald, sommige zelfs onder het minimum.
Vooral de triglyceriden waren sterk gedaald.
Voor mij was dit de bevestiging dat vooral de alcohol hiervoor verantwoordelijk was.
Dat sterkte mij alleen maar om geen alcohol meer te drinken.
En eerlijk is eerlijk, dat viel mee.
Tot op heden heb ik nog geen druppel gehad.
Toch is het niet zozeer het gemis van alcohol waar ik het meeste last van heb.
Het is vooral de leegte die ontstaat en de zoektocht naar wie ik nu werkelijk ben zonder alcohol.
De ontdekkingen die ik daarin deed waren soms verrassend, herkenbaar, beangstigend en leerzaam.
Ook hebben we onze roadtrip mogen maken, onze eerste echte vakantie sinds het voorjaar.
Met de auto doorkruisten we verschillende landen, waaronder België, Luxemburg, Frankrijk, Italië en Duitsland.
Mijn eerste volledig alcoholvrije vakantie.
En het was goed.
Het was mooi.
Het was rustig.
Precies wat we op dat moment nodig hadden.
Begin december een onverwachte wending, net nu alles in wat rustiger vaarwater leek te komen.
Onze jongste zoon, van midden twintig, is weer thuis komen wonen.
Ik heb daar eerder al over geschreven op dit blog, dus ik ga daar hier verder niet op in.
En dan een prachtig geschenk: ons vijfde kleinkind en tweede kleindochter is geboren.
Wat een dankbaarheid om weer nieuw leven te mogen ontvangen.
Gisteren, 28 december, zijn we naar haar toe gegaan.
Wat een prachtig, en vooral stil meisje.
Zo breidt onze familie zich steeds verder uit en kunnen we vooruitkijken naar een gezonde en stabiele situatie voor ons allemaal.
Natuurlijk zijn er periodes waarin het minder gaat en het allemaal wat zwaarder voelt.
Maar met hulp en de aanwezigheid van elkaar weten we er steeds weer doorheen te komen.
Dat is kostbaar.
Daar moeten we zuinig op zijn.
Daar mogen we, zo aan het einde van een jaar, bewust bij stilstaan.
En ik mag ook niet onbenoemd laten, het behalen van het rijbewijs van mijn dochter. Na, wat ik best wel een lange en moeilijke weg mag noemen, heeft ze het uiteindelijk binnengehaald. Wat een opluchting en wat ontzettend fijn was dat moment.
En nu, alles even op hold en gewoon even niets.
Geen alcohol, en ook geen actieve persoonlijke ontwikkeling.
Even pas op de plaats.
Straks, na onze vakantie naar Fuerteventura, ga ik weer verder.
Want ik ben nog niet uitgeleerd, niet over mezelf, maar ook op andere gebieden valt nog veel winst te behalen.
Misschien is dat wel het grootste gewin van deze situatie, dat ik zonder alcohol weer heb leren kijken naar wat écht belangrijk is.
Het is nu oudjaarsavond en het is rustig bij ons thuis.
De kinderen hebben ieder hun eigen ritueel om afscheid te nemen van het jaar.
Wij doen het dit jaar met z’n tweetjes.
Niets overdreven, gewoon in alle rust en in elkaars bijzijn het oude jaar afsluiten en het nieuwe jaar verwelkomen.
Ik kijk terug op een bewogen jaar.
Een jaar waarin niet alles mooier werd, maar wel eerlijker.
Waarin verlies en winst soms dichter bij elkaar lagen dan gedacht.
Het nieuwe jaar stap ik binnen zonder voornemens, zonder haast.
Alleen met de intentie om te blijven kijken naar wat er werkelijk toe doet.
Eerst is er rust.
Zon, wind, afstand.
Fuerteventura.
Een plek om even niets te hoeven en toch alles te voelen.
Ik wens iedereen een zachte jaarwisseling en een nieuw jaar vol gezondheid, vertrouwen en verbondenheid.
Maak er wat moois van, op jouw manier, in jouw tempo.
De tijd gaat echt snel
Nog geen vier maanden geleden zaten we aan tafel, gebogen over kaarten en routes, kijkend naar de weg die ons richting Italië zou brengen.
Onze roadtrip voerde ons via België, Luxemburg en Frankrijk naar Italië, om daarna via Frankrijk en Duitsland weer terug te keren naar Nederland.
De bestemming was aanvankelijk nog vaag, maar langzaam tekende zich aan de horizon een richting af.
Genua, de grote kuststad, werd ons keerpunt.
En nu, de kerstdagen achter ons, oud en nieuw nog net voor de deur, maken we ons klaar voor de volgende reis.
Een bestemming die aan het begin van dit jaar al vastlag.
We verlangden opnieuw naar de warmte, naar de natuur met haar eindeloze vulkanische landschappen, de ruige zee en de soms verlaten stranden van dit Canarische eiland.
Fuerteventura.
Onze eerste kennismaking, die eerder dit jaar abrupt werd onderbroken.
Daarover later meer.
Nog even, en we vertrekken weer.
Het nieuwe jaar is dan net begonnen.
Op zondag 4 januari vliegen we vroeg in de ochtend, zodat een groot deel van de dag nog open voor ons ligt.
En net als vorig jaar lijken ook nu de weergoden ons goedgezind.
Hier in Nederland én op Fuerteventura.
Geen problemen bij vertrek, en bij aankomst een aangename 22 graden, zon, met een zachte bries.
Zodra we de huurauto hebben opgehaald, gaan we op pad, heel rustig aan.
Langs enkele bezienswaardigheden, zodat we niet te vroeg bij het appartement arriveren.
Het genieten kan beginnen.
En een moment van dankbaarheid is dan op zijn plaats.
In stilte gevangen 