echte vrijheid
is voor mij
een blanco agenda
geen afspraken
geen moeten
de dag nemen
zoals hij zich aandient
niets sturen
slechts zijn
het is wat het is
niets meer, niets minder
een blanco dag
die achteraf
alle vrijheid bood
Tag: Schrijven
Vroege rit
tien voor half zes
mijn smartwatch trilt
maar ik was al wakker
ik maak me klaar
voor de fietstocht
die me naar het werk brengt
het is een prachtige ochtend
het is rustig weer
de zon al op
verwarmt mijn lichaam
de vogels laten van zich horen
een stukje bleke maan
nog zichtbaar
ik fiets rustig door
het steeds veranderende landschap
variërend van stedelijk
tot weer meer groen
in de verte
zie ik de intercity naar nijmegen
een kauw vliegt op in een boom
op een druk stuk weg
razen de auto’s langs me heen
het doet me niet veel
rust zit in mij
en ik bedenk me
hoe dankbaar ik moet zijn
zo’n schijnbaar normale fietstocht
hoe rijk dat eigenlijk is
de vrijheid
beweging
de buitenlucht
zoveel om even stil bij te staan
intens genieten
laat een ander zich druk maken
ik sla deze keer over
Social media, de druk van het delen
Herken je dit zelf ook, die druk om te delen?
Altijd maar aan staan terwijl het soms beter is om een stapje terug te doen.
Even een moment van stilte, dat is eng en vaak confronterend.
Alleen te zijn met je gedachten.
👉 Hoe ervaar jij de druk van social media?
Het overvalt me soms weleens.
De druk die het met zich meebrengt.
Het constante delen van beelden, gedachten en verhalen.
Snel nog even dit posten, het liefste op meerdere platforms tegelijk.
Ik merk dat het me onrustig maakt en roept spanning op.
En dat is het tegenovergestelde van wat ik wil.
Mijn site en account is niet voor niets getiteld, in stilte gevangen.
En gevangen voelt het soms letterlijk.
Zo vlak voor mijn vakantie neem ik de beslissing om de stilte terug te brengen.
Minder posts maar wel echt, recht uit het hart, zonder franje.
Gedachten, mijmeringen, overdenkingen, ze komen allemaal samen.
Zo ook met de afbeeldingen en foto’s, die me raken.
Mijn roadtrip naar Genua, de prachtige kuststad in Italië, zal me hierbij helpen.
Geen planning, niets reserveren.
Gewoon op de bonnefooi vertrekken, kijken waar ik uitkom.
En na de vakantie, gewoon weer verder met het vangen van de stilte.
Niet mijn plek, of toch wel
Deze gedachtegang gaat over het aarden op de juiste plek.
Een plek die goed voel, waar je echt thuis bent.
Heb je zelf ook wel eens het gevoel dat je niet op de juiste plek bent?
vaak overkomt me het gevoel
dat mijn plek niet de juiste is
het overvalt me
als ik op pad ben
rijdend door kleine dorpjes
waar de tijd lijkt stil te staan
de straten die rust uitademen
de kleine winkeltjes
die nog om zes uur sluiten
waar middagpauze heilig is
de velden om het dorp
met wuivend graan
of met maïs
van ruim twee meter
de zandpaden
die er tussendoor lopen
richting de rand van het bos
ik vraag me af
wellicht is de plek juist
alleen klopt de tijdspanne niet
en zit ik gevangen
in een verkeerde tijd
Onrust
eens in de zoveel tijd
overvalt het me weer
geen duidelijke reden
geen directe oorzaak
desondanks aanwezig
de onrustige gevoelens
gevoed door onrustige gedachten
gedachten die ik zelf oproep
die ik zelf creëer
nu niet te stoppen
niet iets per se negatief
echter ook niets positiefs
onrust ontstaan uit twijfel
wel of niet
ja of nee
geen keuze
geen beslissing
het constante wikken en wegen
het duizelt me
het vermoeit me
energie gaat verloren
niets anders te doen
dan accepteren
wetend en vertrouwend
dat dit voorbij gaat
Slechte dag
Deze mijmering is een vervolg op het eerder gedeelde, “Dromen”
Maar kan afzonderlijk worden gelezen.
zodra ik wakker wordt
voel ik het
dit wordt zo’n slechte dag
meestal na een slechte nacht
een nacht met dromen
dromen die blijven hangen
zich nestelen in mijn gedachten
me weer doen twijfelen
doe ik het wel goed
zou ik niet meer moeten doen
of juist meer moeten laten
het voelt zo zwaar
lijkt zo uitzichtloos
en toch sta ik weer op
verzorg mezelf
neem een douche
en begin aan de dag
De laatste zomerdag?
het zou zomaar kunnen
dat dit de laatste is
eind augustus
september in aantocht
morgen is er omslag voorspeld
een afscheid van de zomer
en hoewel het nog mogelijk is
zou zomaar ineens
de herfst kunnen invallen
de dagen worden al korter
de ochtenden later licht
avonden eerder donker
grijze wolkenluchten
vooruit gestuwd door wind
regen in grote getale
waar eerder nog tekort was
heel eerlijk
ik ben er niet klaar voor
wil dit nog even niet
laten we toch maar hopen
op een kleine terugkeer
die heerlijke zomerse dagen
Dromen
🌌 Dromen, soms zacht en troostend, soms vreemd en intens.
Ze laten zich zien als spiegels van ons innerlijk, maar niet altijd begrijpen we hun taal.
👉 Wat doen dromen met jou?
Vind je er betekenis in, of laat je ze liever voorbijgaan als wolken in de nacht?
📖 Mijn nieuwe mijmering vind je hieronder.
welterusten
nog even een slaapverhaal en dan genieten van een ongestoorde nacht
dan ineens uit het niets
komen ze tevoorschijn
de een na de ander
de dromen
de onbewuste hersenspinsels
soms positief
nu echter negatief en zoveel
vier op z’n minst
wat is dit toch
waarom zo vreemd
waarom zo wreed
kan ik er iets mee
moet ik er iets mee
herken ik er iets in
of is dit slechts het begin
van een aankomende
slechte dag
Zonnige avond aan het strand
De zon zakt langzaam weg achter de horizon.
Het licht wordt zachter, goud dat zich uitstrekt over de zee.
Golven rollen rustig het strand op, alsof ze nog één keer willen fluisteren voordat de nacht hen tot stilte maant.
Ik voel het zand onder mijn voeten afkoelen, de warmte van de dag glijdt langzaam uit mijn huid.
Meeuwen trekken in trage lijnen voorbij, hun vleugels glanzen kort in het laatste licht.
Er is geen haast meer.
Geen klok die tikt, geen woorden die uitgesproken hoeven te worden.
Alleen het moment, een ademhaling in de stilte gevangen, in de eindeloze beweging van de zee.
Hier aan de rand van het water, lijkt alles even op zijn plaats te vallen.
Alsof de wereld fluistert:
dit is genoeg.
De natuur kan hard zijn
De natuur heeft mooie kanten.
Helaas soms ook donkere.
Op 9 augustus plaatste ik een foto van een mus in onze kersenboom.
Geduldig wachten was de titel.
Dit verhaal gaat over diezelfde mus.
Het speelde zich af op een bewolkte zondagmiddag, 17 augustus.
Ik zat in de achtertuin, luisterend naar binaural beats en verdiept in Landlijnen van Raynor Winn, een prachtig boek.
Plotseling zag ik vanuit mijn ooghoek iets van het garagedak vallen en met vaart onder de laurierstruik schieten.
Direct gevolgd door een hoop gepiep en gekwetter.
Het bleek een jong musje, net uit het nest.
Vliegen kon het nog niet.
Al snel sprong het van tak naar tak, hoger de struik in, luid roepend om aandacht.
Moedermus vond het snel en kwetterde boos, alsof ze wilde zeggen:
“Kijk nu toch wat je hebt gedaan, je was er nog niet klaar voor!”
Ik zocht op wat te doen.
Het advies: niets, als het musje veren heeft en zijn moeder in de buurt is.
En zo vloog moedermus heen en weer, heen naar het nest onder de dakpan, dan weer naar de laurier, onophoudelijk voerend.
Maar het gepiep trok ook een ander aan.
De grijze buurpoes liep nieuwsgierig over het schuurtje, ogen strak gericht op de laurier.
Moedermus fladderde zenuwachtig heen en weer.
De poes verdween… althans dat dacht ik.
Opeens hield het gepiep op.
Een korte stilte.
Toen een felle uitbarsting van moedermus.
Met afschuw zag ik de poes met het musje in zijn bek over de schutting verdwijnen.
Ik weet, dit is de natuur.
Maar het zo van dichtbij meemaken raakte me diep.
Nog vaak keerde moedermus terug naar de struik, tevergeefs zoekend.
Een dag later was ze alweer druk bezig de andere jongen te voeden.
Vergeten, of slechts aanvaard?
Onderstaand de link naar de foto van de moedermus.
In stilte gevangen 