Het is vroeg in de ochtend.Â
De zon komt voorzichtig boven de horizon uit.
Een nevel van mist hangt boven de velden.
Het is alsof de aarde haar dromen nog even vasthoudt.
Een vogel zingt, niet om gehoord te worden.
Maar omdat zingen in zijn natuur zit.
Bladeren fluisteren zacht tegen de wind.
Elke fluistering een ander verhaal.
Een verhaal dat alleen een oplettende luisteraar hoort.
Hier, tussen adem en stilte, vind ik de natuur.
Puur en ongedwongen.
Zoals het behoort te zijn.
Een vervolg op, het jaar in mij.
Soms wil ik gewoon wat schrijven.
Om mijn hoofd leeg te maken, gedachten de vrije loop te laten.
Het is dinsdagmiddag in augustus.
Buiten is het ruim 25 graden, morgen zelfs bijna 30.
Ik zit op mijn kamer, de luxaflex dicht tegen warmte en licht.
Binnen is het bijna net zo warm als buiten: 25,3 graden, lees ik op het display.
Vandaag is de laatste dag van mijn lange weekend.
Morgen begint mijn driedaagse werkweek weer, met de fietstocht van 30 kilometer heen.
Die rit maakt me kalm.
’s Ochtends is de weg rustig,
en nu het vakantietijd is valt ook de terugweg mee.
Toch voel ik onrust. Gisteren ook al.
Een tintelende arm, stijve schouders,
alsof spanning zich daar meteen nestelt.
Bij onrust, stress, of wanneer dingen niet lopen zoals ik wil.
Ik heb niets te klagen, en probeer dankbaar te zijn.
Maar soms komen de donkere gedachten toch op bezoek,
en voel ik de depressie op de loer liggen.
Gelukkig duren die periodes meestal kort.
Toch zie ik op tegen de donkere maanden.
De herfst staat voor de deur, en daarna de winter:
donker, kil en nat.
Hoewel ik op andere momenten kan verlangen
naar avonden met kaarslicht, een plaid, een goed boek.
Het leven beweegt in golven.
Soms hoog, soms laag.
Nu zit ik even in een dal.
Maar zelfs hier, diep beneden,
weet ik dat de volgende top ergens onderweg is.
het is een zomerse avond
een zaterdag in augustus
al wandelend langs het strand
waar vele mensen zijn gekomen
genietend van de avondzon
liggen ze op de gehuurde bedjes
of op kleurrijke handdoeken
kinderen spelen bij de vloedlijn
graven sleuven om het zandkasteel
terrasjes zitten overvol
mensen praten honderduit
ik bekijk het van afstand
en draai me dan om
daar staat hij
ver boven alles uit
geen last van drukte
dit gaat aan hem voorbij
hij heeft een belangrijke taak
zo als de avond valt
laat hij zijn licht weer schijnen
als baken als waarschuwing
ook in deze tijd
nog steeds van belang
een symbool wellicht
uit vervlogen tijden
nog steeds sterk overeind
de vuurtoren van Egmond
het is de van Speijk
Note van de schrijver:
De vuurtoren is te bezoeken.
Het uitzicht vanaf de vuurtoren is fantastisch.
Maar liefst 137 treden leiden de trappen naar boven.
Kijk voor de actuele openingstijden op de site van Egmond aan Zee.
https://egmondaanzee.org/nl/vuurtoren/9168/vuurtoren-jcj-van-speijk-egmond.html
Op een dikke tak van onze, helaas overleden kersenboom, wacht deze mus geduldig.
Wachtend tot zijn of haar partner het nest, wat zich onder onze dakpannen bevindt, heeft verlaten.
Voor een wisseling van de wacht en het zoeken naar nieuw voedsel voor de jonge musjes.
Ieder jaar hetzelfde ritueel, het is een genot om dit te mogen aanschouwen.
De natuur is prachtig.
een titel die niet klopt
de straat is er wel
de huizen van toen zijn verdwenen
gesloopt veranderd vernieuwd
de Huijgensstraat in Alkmaar
waar ik als kind heb gewoond
van mijn vierde tot mijn negende
een relatief korte tijd
waarin ik veel heb beleefd
van kleuterschool, het Hummeltjeshonk
tot aan klas 3 van de Beatrixschool
beide zijn verdwenen
opgegaan in stilte
herinneringen die blijven
zwerven door park Oosterhout
rennen door de zwembosjes
zoals ik ze toen noemde
je kon er heerlijk in verdwijnen
de wigwam opzetten
op één van de vele grasvelden
er in liggen met Fabiola mijn buurmeisje
haar daar voor het eerst zoenen
althans dat was de bedoeling
geheugen laat me in de steek
was deze kus werkelijk
of wilde ik het erg graag
voetballen met mijn broer
het grasveld van de Vondelschool
ik altijd op doel de ballen altijd hard
de Vondelschool de overdekte speelplaats
vaak gebruikt als schuilplaats tegen de regen
de voetbal hard tegen de muur trappend
woensdag zakgeld
25 cent een kwartje
rennend naar de hoek van de straat
een oud winkeltje met snoep uit de doos
De melkboer groenteman bakker
kwamen aan de deur
eerste vrienden Henk en Johan
leerde ik kennen op school
Marco en Ron vanuit de straat
mijn eerste vijand Mark
die later ook nog een rol speelde
nu terugdenkend schrijvend over die tijd
het is een deel van de basis
die me heeft gevormd
toen vele jaren later
rond 2003 alles weg
het enige wat blijft
is nu de herinnering
maar voor hoelang
een winderige dinsdag
het is zomer
begin augustus
ik lig in de hangmat
het kan nog net
korte broek en t shirt
komende dagen
wordt het weer beter
meer zon
temperatuur omhoog
ik betrap mezelf erop
stiekem verlangend
naar naderende donkere dagen
buiten weer kouder
binnen aangenaam warm
geen besparing op gas
de kaars die voor me staat
en het waxinelichtje links
weer brandend en licht gevend
elke avond
even tijd voor bezinning
starend in de vlam
denkend aan wat was
degene die niet meer zijn
zo sluit ik de dag af
dankbaar voor dit moment
verlangend naar de volgende dag
een zomerse dag in juli
het is drukkend warm
er is regen voorspeld
maar nu nog niet
rustig wandel ik door het geestmerloo
een graafmachine maakt ruimte
het delven van een nieuw graf
een nieuwe bewoner
die het aardse wisselt
ja voor wat eigenlijk
langs de paden
die ik regelmatig bewandel
is het een drukte van belang
bijen hommels vlinders
doen zich tegoed aan veldbloemen
in grote getale in bloei
blauw geel rood paars wit
zo nu en dan sta ik stil
bewonder het schouwspel
en leg het vast
de camera klikt
#instiltegevangen
dankbaar voor deze wandeling
op een maandagochtend in juli
de natuur is prachtig
geeft me rust
en maakt me stil
Ik liep vaak gedachteloos langs alles heen.
Zelfs als ik wandelde, was mijn hoofd ergens verderop.
Tot ik op een dag stil bleef staan.
Bij een bloem die ik bijna had vertrapt.
Sindsdien probeer ik te kijken. Echt te kijken.
Niet om iets moois te maken.
Maar om iets te vinden.
Iets kleins, iets dat blijft hangen.
Dit blog is mijn manier om dat kijken te delen.
In beelden.
In woorden.
In stilte.
Niet om iets vast te leggen, maar om iets ruimte te geven.
Misschien herken je iets.
Misschien loop je even mee?
In stilte gevangen 