De muurhagedis is een echte zonaanbidder.
Hij warmt zijn lichaam op op stenen muren en rotsen om actief te blijven.
Deze soort komt veel voor in Zuid-Europa, maar duikt ook op noordelijker plekken waar het klimaat zachter wordt.
Een fascinerend voorbeeld van aanpassing en overlevingskunst in de natuur.
✨ Tussen het groen van de herfst laat deze bloem haar eigen verhaal achter.
Een vleugje paars in de laatste zonnestralen, fragiel, maar vol leven.
De natuur die zacht fluistert, er is altijd nog één bloei te gaan.
Soms hoef je alleen maar stil te staan om de schoonheid te zien.
Daar, waar een klein wezen even rust vindt.
Een moment van aandacht, verwondering, verbondenheid met iets dat bijna niemand ziet.
Vanuit de heuvels kijk ik uit over Chiavari.
Een zee van terracotta daken, waar het leven langzaam stroomt tussen de smalle straten. De klokkentoren waakt stil over de stad, terwijl de Ligurische zee in de verte glanst als een belofte van rust en vrijheid.
De klokkentoren waakt stil over de stad, terwijl de Ligurische zee in de verte glanst als een belofte van rust en vrijheid.
Naarmate ik ouder wordt, lijkt de tijd steeds sneller te gaan.
Nu alweer half augustus, waar zijn de voorgaande maanden gebleven.
Meestal rond januari ontstaat het bij mij.
Het verlangen naar de lente, alles weer groen, bloemen in allerlei kleuren.
Het dierenrijk dat weer jongen krijgt.
De zon die met steeds meer kracht en ook langer schijnt.
De warmere periodes, lekker wandelen, fietsen of gewoon in de tuin zitten.
De zomer volgt met soms zwoele avonden.
De geur van de vlinderstruik, Liguster, Kamperfoelie, Jasmijn die mijn tuin rijk is.
Af en toe een zomerse regenbui om wat af te koelen.
Dan de herfst met zijn aardse geur, de bladeren die langzaam verkleuren.
Rood, geel, bruin, een warme gloed.
De dagen worden weer korter, de zon doet nog zijn best, maar neemt in kracht af.
En dan de winter, het gezellig maken binnen, sfeerverlichting aan.
Hier en daar branden kaarsen, of geven de vele waxinelichtjes warmte en licht.
Elk seizoen heeft zo zijn eigen charme.
Maar dan,
Meestal rond januari ontstaat het bij mij.
Het verlangen naar de lente…….
En terwijl alles weer opnieuw begint, sta ik even stil, bij hoe snel het ging.
een titel die niet klopt
de straat is er wel
de huizen van toen zijn verdwenen
gesloopt veranderd vernieuwd
de Huijgensstraat in Alkmaar
waar ik als kind heb gewoond
van mijn vierde tot mijn negende
een relatief korte tijd
waarin ik veel heb beleefd
van kleuterschool, het Hummeltjeshonk
tot aan klas 3 van de Beatrixschool
beide zijn verdwenen
opgegaan in stilte
herinneringen die blijven
zwerven door park Oosterhout
rennen door de zwembosjes
zoals ik ze toen noemde
je kon er heerlijk in verdwijnen
de wigwam opzetten
op één van de vele grasvelden
er in liggen met Fabiola mijn buurmeisje
haar daar voor het eerst zoenen
althans dat was de bedoeling
geheugen laat me in de steek
was deze kus werkelijk
of wilde ik het erg graag
voetballen met mijn broer
het grasveld van de Vondelschool
ik altijd op doel de ballen altijd hard
de Vondelschool de overdekte speelplaats
vaak gebruikt als schuilplaats tegen de regen
de voetbal hard tegen de muur trappend
woensdag zakgeld
25 cent een kwartje
rennend naar de hoek van de straat
een oud winkeltje met snoep uit de doos
De melkboer groenteman bakker
kwamen aan de deur
eerste vrienden Henk en Johan
leerde ik kennen op school
Marco en Ron vanuit de straat
mijn eerste vijand Mark
die later ook nog een rol speelde
nu terugdenkend schrijvend over die tijd
het is een deel van de basis
die me heeft gevormd
toen vele jaren later
rond 2003 alles weg
het enige wat blijft
is nu de herinnering
maar voor hoelang
een winderige dinsdag
het is zomer
begin augustus
ik lig in de hangmat
het kan nog net
korte broek en t shirt
komende dagen
wordt het weer beter
meer zon
temperatuur omhoog
ik betrap mezelf erop
stiekem verlangend
naar naderende donkere dagen
buiten weer kouder
binnen aangenaam warm
geen besparing op gas
de kaars die voor me staat
en het waxinelichtje links
weer brandend en licht gevend
elke avond
even tijd voor bezinning
starend in de vlam
denkend aan wat was
degene die niet meer zijn
zo sluit ik de dag af
dankbaar voor dit moment
verlangend naar de volgende dag
een zomerse dag in juli
het is drukkend warm
er is regen voorspeld
maar nu nog niet
rustig wandel ik door het geestmerloo
een graafmachine maakt ruimte
het delven van een nieuw graf
een nieuwe bewoner
die het aardse wisselt
ja voor wat eigenlijk
langs de paden
die ik regelmatig bewandel
is het een drukte van belang
bijen hommels vlinders
doen zich tegoed aan veldbloemen
in grote getale in bloei
blauw geel rood paars wit
zo nu en dan sta ik stil
bewonder het schouwspel
en leg het vast
de camera klikt
#instiltegevangen
dankbaar voor deze wandeling
op een maandagochtend in juli
de natuur is prachtig
geeft me rust
en maakt me stil
Ik liep vaak gedachteloos langs alles heen.
Zelfs als ik wandelde, was mijn hoofd ergens verderop.
Tot ik op een dag stil bleef staan.
Bij een bloem die ik bijna had vertrapt.
Sindsdien probeer ik te kijken. Echt te kijken.
Niet om iets moois te maken.
Maar om iets te vinden.
Iets kleins, iets dat blijft hangen.
Dit blog is mijn manier om dat kijken te delen.
In beelden.
In woorden.
In stilte.
Niet om iets vast te leggen, maar om iets ruimte te geven.
Misschien herken je iets.
Misschien loop je even mee?
In stilte gevangen 