De tijd gaat echt snel


Nog geen vier maanden geleden zaten we aan tafel, gebogen over kaarten en routes, kijkend naar de weg die ons richting Italië zou brengen.
Onze roadtrip voerde ons via België, Luxemburg en Frankrijk naar Italië, om daarna via Frankrijk en Duitsland weer terug te keren naar Nederland.
De bestemming was aanvankelijk nog vaag, maar langzaam tekende zich aan de horizon een richting af.
Genua, de grote kuststad, werd ons keerpunt.

En nu, de kerstdagen achter ons, oud en nieuw nog net voor de deur, maken we ons klaar voor de volgende reis.
Een bestemming die aan het begin van dit jaar al vastlag.
We verlangden opnieuw naar de warmte, naar de natuur met haar eindeloze vulkanische landschappen, de ruige zee en de soms verlaten stranden van dit Canarische eiland.

Fuerteventura.
Onze eerste kennismaking, die eerder dit jaar abrupt werd onderbroken.
Daarover later meer.

Nog even, en we vertrekken weer.
Het nieuwe jaar is dan net begonnen.
Op zondag 4 januari vliegen we vroeg in de ochtend, zodat een groot deel van de dag nog open voor ons ligt.

En net als vorig jaar lijken ook nu de weergoden ons goedgezind.
Hier in Nederland én op Fuerteventura.
Geen problemen bij vertrek, en bij aankomst een aangename 22 graden, zon, met een zachte bries.

Zodra we de huurauto hebben opgehaald, gaan we op pad, heel rustig aan.
Langs enkele bezienswaardigheden, zodat we niet te vroeg bij het appartement arriveren.
Het genieten kan beginnen.
En een moment van dankbaarheid is dan op zijn plaats.


Een beetje kleur

Ik wandel regelmatig bij de natuurbegraafplaats Geestmerloo bij mij om de hoek.
Zomaar even een klein rondje tussen de nu kale bomen en struiken.
Uitkijkend over het water breng ik even mijn gedachten tot rust, gewoon even lekker om buiten te zijn.
Deze maandagochtend was het grijs, geen straaltje zonneschijn of ook maar iets van verlichting te ontdekken.
Tot ik tussen de struiken door toch nog iets kleurrijks ontdekte.
Een gele gloed in een grijze wereld, als je goed oplet is er altijd wel iets moois te ontdekken.

🌿 Stilte aan het water

Tijdens een korte ochtendwandeling bij de natuurbegraafplaats liep ik langs dit stukje water.
Het was nog vroeg, de lucht zacht en de wereld bijna stil.
Alles viel even samen: de kleuren, de rust, de ruimte om me heen.

Dit zijn de momenten waar ik het meest mee verbonden ben.
Geen afleiding, geen ruis, geen verwachtingen.
Alleen kijken, ademen en voelen dat ik er ben.

Het beeld laat precies zien waar mijn aandacht de laatste tijd naartoe gaat: eenvoud, rust en vrijheid.
Geen grote stappen, maar kleine momenten die me dichter bij mezelf brengen.

Een stille herinnering dat ik niet ver hoef te gaan om iets waardevols te vinden.
Soms ligt het gewoon om de hoek, als ik maar de tijd neem om te kijken.

Vanaf de steiger

Een winterse maandag, helder licht boven het rimpelende water.
Ik liep het steigerpad op en voelde hoe de stilte zich langzaam opentrok.


Gewoon vastgelegd met mijn smartphone, de vrijheid om te kijken zonder moeten.
Het water blonk, de lucht was blauw als een nieuwe bladzijde.
Het pad voor me liep recht vooruit, alsof het me wilde zeggen dat eenvoud genoeg is.

Soms begint rust niet met iets nieuws,
maar met het durven loslaten van wat te zwaar is geworden.
Dit beeld is een herinnering, geen prestatie.
Een eerste stap in eenvoud.