Social media, de druk van het delen

Herken je dit zelf ook, die druk om te delen?
Altijd maar aan staan terwijl het soms beter is om een stapje terug te doen.
Even een moment van stilte, dat is eng en vaak confronterend.
Alleen te zijn met je gedachten.

👉 Hoe ervaar jij de druk van social media?


Het overvalt me soms weleens.
De druk die het met zich meebrengt.
Het constante delen van beelden, gedachten en verhalen.
Snel nog even dit posten, het liefste op meerdere platforms tegelijk.

Ik merk dat het me onrustig maakt en roept spanning op.
En dat is het tegenovergestelde van wat ik wil.

Mijn site en account is niet voor niets getiteld, in stilte gevangen.
En gevangen voelt het soms letterlijk.

Zo vlak voor mijn vakantie neem ik de beslissing om de stilte terug te brengen.
Minder posts maar wel echt, recht uit het hart, zonder franje.

Gedachten, mijmeringen, overdenkingen, ze komen allemaal samen.
Zo ook met de afbeeldingen en foto’s, die me raken.

Mijn roadtrip naar Genua, de prachtige kuststad in Italië, zal me hierbij helpen.
Geen planning, niets reserveren.
Gewoon op de bonnefooi vertrekken, kijken waar ik uitkom.

En na de vakantie, gewoon weer verder met het vangen van de stilte.


Onrust

eens in de zoveel tijd
overvalt het me weer

geen duidelijke reden
geen directe oorzaak

desondanks aanwezig
de onrustige gevoelens
gevoed door onrustige gedachten

gedachten die ik zelf oproep
die ik zelf creëer
nu niet te stoppen


niet iets per se negatief
echter ook niets positiefs

onrust ontstaan uit twijfel
wel of niet
ja of nee

geen keuze
geen beslissing
het constante wikken en wegen

het duizelt me
het vermoeit me
energie gaat verloren

niets anders te doen
dan accepteren

wetend en vertrouwend
dat dit voorbij gaat

Slechte dag

Deze mijmering is een vervolg op het eerder gedeelde, “Dromen”
Maar kan afzonderlijk worden gelezen.


zodra ik wakker wordt
voel ik het
dit wordt zo’n slechte dag

meestal na een slechte nacht
een nacht met dromen

dromen die blijven hangen
zich nestelen in mijn gedachten

me weer doen twijfelen
doe ik het wel goed

zou ik niet meer moeten doen
of juist meer moeten laten

het voelt zo zwaar
lijkt zo uitzichtloos

en toch sta ik weer op
verzorg mezelf
neem een douche
en begin aan de dag


Waarom ik begon met kijken

Ik liep vaak gedachteloos langs alles heen.
Zelfs als ik wandelde, was mijn hoofd ergens verderop.

Tot ik op een dag stil bleef staan.
Bij een bloem die ik bijna had vertrapt.

Sindsdien probeer ik te kijken. Echt te kijken.

Niet om iets moois te maken.
Maar om iets te vinden.

Iets kleins, iets dat blijft hangen.

Dit blog is mijn manier om dat kijken te delen.
In beelden.
In woorden.
In stilte.

Niet om iets vast te leggen, maar om iets ruimte te geven.

Misschien herken je iets.
Misschien loop je even mee?